پیشبینی تصمیمگیری اخلاقی کادر درمان در شرایط غیرقطعی بر اساس مواجهه با مرگ، احتمال ابتلا و رضایت شغلی: نقش میانجیگری اضطراب
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری علوم شناختی، پژوهشکده علوم شناختی و مغز، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دستیار تخصصی بیماریهای داخلی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
3 استادیار پژوهشکده علوم شناختی و مغز، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
4 پزشک عمومی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22034/spr.2023.352322.1765چکیده
مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه بین مواجهه با مرگ بیماران مبتلا به کرونا، احتمال ابتلای خود و خانواده به کرونا، رضایت شغلی و قضاوت اخلاقی در شرایط غیرقطعی با در نظرگیری نقش میانجیگری اضطراب بود. روش: پژوهش حاضر از مطالعات همبستگی و تحلیل مسیر بوده و نمونهگیری در بازهی زمانی خرداد ماه سال 1399 طی نخستین پیک کرونا به روش در دسترس صورت گرفته است. در این تحقیق 190 نفر از کادر درمان شاغل در بیمارستانهای مرتبط با کرونا به پرسشنامههای سناریوهای تصمیمگیری اخلاقی غیرقطعی (کریستنسن، فلکساس، کالابرسه، گوت و گومیلا، 2014)، مرتبط با احتمال ابتلا به کرونا (هایلند و همکاران، 2020)، مواجهه با مرگ بیماران (موشوا و همکاران، 2021)، رضایت شغلی (آفولانی و همکاران، 2021) و اضطراب کرونا (بنهام، 2021) پاسخ دادند. دادهها با استفاده از آزمون همبستگی و تحلیل مسیر با استفاده از نرمافزارهای SPSS و AMOS تحلیل شد. یافتهها: همبستگی مثبت میان فایدهگرایی و اضطراب (001/0 > p)، مشاهدهی مرگ (001/0 > p) و تخمین از احتمال ابتلای خود به کرونا (001/0 > p) و همچنین رابطهی معکوس میان فایدهگرایی و رضایت شغلی بود (01/0 > p). همچنین در نتایج این پژوهش اضطراب رابطهی بین تخمین از احتمال ابتلا به کرونا و فایدهگرایی را به طور کامل میانجیگری میکرد (01/0 < p)، اما در سایر روابط چنین نقشی نداشت. نتیجهگیری: این یافتهها نشان میدهد که شرایط مرتبط با کرونا میتواند، منجر به آثار شناختی و روانشناختی بر کادر درمان شده و به تبع آن بر قضاوت اخلاقی آنها و نگرش آنها به تخصیص خدمات اثرگذار باشد.