واکاوی نوع ضرر (ضرر اعتقادی) در مسجد ضرار در آیه 106 سوره توبه
نویسندگان
1 گروه معارف اسلامی، واحد فریمان، دانشگاه آزاد اسلامی، فریمان، ایران.
2 گروه معارف اسلامی، واحد لاهیجان، دانشگاه آزاد اسلامی، لاهیجان، ایران.
doi
10.22054/ajsm.2022.61881.1714چکیده
امروزه جایگاه ویژه «قواعد فقه» در مباحث فقهی و حقوقی بر کسی پوشیده نیست و در این میان «قاعده لاضرر» بهواسطه وسعت و دامنه موارد استناد به آن و اهمیت و تأثیر فوقالعادهای که دارد، بسیار موردتوجه محققان حوزه فقه و اصول و حقوق قرارگرفته است. در بیان این قاعده مهم فقهی بیشتر به یک واقعه تاریخی یعنی روایت رسول اکرم (ص) در موضوع سمره بنجندب استناد شده و ضمن آن نیز بیشتر «نقص درجان، مال و یا آبرو» مطرح گردیده است. در این مقاله با استفاده از روش تحلیلی – توصیفی مبتنی بر مطالعات کتابخانهای درصدد نشان دادن این مسئله هستیم که با بررسی «آیات مربوط به مسجد ضرار» روشن میشود که اولاً؛ آیات مربوط به مسجد ضرار در کنار سایر روایات میتوانند مستند بسیار مهمی برای قاعده لاضرر محسوب شوند و ثانیاً؛ ضرر معنوی و علیالخصوص ضرر اعتقادی (بهعنوان مهمترین ضرر معنوی) که در این آیات موردتوجه میباشد نیز میبایست موضوع قاعده لاضرر قرارگیرد.