بررسی نظریۀ حیوانانگاری دربارۀ اینهمانی شخصی
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه ادیان و مذاهب قم، قم، ایران
doi
10.30470/phm.2024.2014834.2465چکیده
یک نظریه دربارۀ اینهمانی شخصی باید توضیح دهد که چگونه یک شخص علی رغم تغییرات فراونی که در طول زمان بر او حادث میشود، خودش است و تبدیل به شخص دیگری نمیشود یا از بین نمیرود. به عبارت دیگر یک نظریه دربارۀ اینهمانی شخصی باید ملاکی برای اینهمانی شخصی به ما بدهد. یکی از نظریات دربارۀ اینهمانی شخصی، حیوانانگاری است که ملاک زیستی را برای اینهمانی شخصی معرفی میکند. ادعای اصلی حیوانانگاران این است که ما حیوان هستیم. من، تو و هر کس/چیز دیگری که شبیه ما باشد حیوان هستیم، یعنی هر کدام از ما با یک حیوان اینهمان است. بر اساس این ادعا آنها نمیپذیرند که ملاکهای دیگر، مخصوصاً ملاک روانشناختی، ملاک درست برای اینهمانی شخصی باشد. به نظر آنها ما انداموارههای زندهایم و تا زمانی که زندگی ما تداوم یابد ما تداوم داریم و برای دوام داشتن به هیچ چیز غیر از سامانههای زیستی نیاز نداریم. به عبارت دیگر، ملاک روانشناختی برای دوام در طول زمان نه لازم است و نه کافی. استدلال اصلی آنها استدلال حیوان اندیشنده است که مخالفانِ حیوانانگاری آن را رد کردهاند. استدلال اجزای اندیشنده از جمله استدلالهایی است که برای رد استدلال حیوان اندیشنده پیشنهاد شده است. به هر حال، به نظر میرسد که حیوانانگاران نتوانستهاند برای اثبات ادعای خود استدلال خوبی ارائه کنند و نیز از پاسخ دادن به نقدهای مخالفان ناتوان بودهاند.