تقویت حساسیت اجتماعی نسبت به ارتکاب گناه در فریضه امربه‌معروف و نهی‌ازمنکر

نویسندگان

1 گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی/دانشکده الهیات / دانشگاه علامه طباطبائی/تهران / ایران

2 علوم قرآن و حدیث،،دانشکده اصول الدین،دانشگاه اصول الدین، تهران، ایران

3 حقوق جزا و جرم شناسی،دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، قم،ایران

doi
10.22054/ajsm.2022.64551.1768
چکیده

رویکرد اصلی در آموزه‌های دینی با توجه به هدف غایی دین که قرب الهی است، مصون داشتن انسان‌ها از گناه و لغزش می‌باشد. مسئلة اصلی جامعة و آسیب‌های فردی و اجتماعی که در آن مشاهده می‌شود، ناشی از عمل نکردن و یا عدم آگاهی نسبت به آموزه‌های دینی است. یکی از اجزای نظام بازدارندگی از گناه در آموزه‌های دینی، تقویت حساسیت اجتماع در برابر لغزش‌های عناصر جامعه است. امربه‌معروف و نهی‌ازمنکر سازوکار پیش‌بینی‌شده است که در قرآن و روایات به‌عنوان یک فریضه و زمینه‌ساز احیای سایر فرایض از آن یادشده است و جامعة اسلامی را در برابر گناه و معصیت حساس نموده و بدین ترتیب مسئولیتی همگانی برای دعوت به نیکی‌ها و نهی از بدی‌ها و گناهان به آحاد جامعه اعطا می‌کند. این پژوهش به‌ضرورت این فریضه از منظر آمران و ناهیان، مخاطبان، اجتماع، اولویت‌ها، الزامات و بایسته‌ها و نقش حکومت اسلامی در بهسازی محیط اجتماع و سوق دادن به‌سوی پرهیزکاری، موردمطالعه قرار می‌دهد.