تحلیل ساختاری و محتوایی داستان های جشنواره ادبیات کودک و نوجوان رضوی (1395-1385)
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران
2 دانشجوی دکترای رشته ادبیات روایی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد ، ایران
doi
10.22034/farzv.2023.378248.1836چکیده
داستانهای جشنوارۀ ادبیات کودک و نوجوان رضوی از جمله آثار داستانی در ردۀ سنّی کودک و نوجوان هستند که بیشتر بهصورت یک پیرفتی و تا حدودی مثبتنگر در دهۀ 80 و 90 نگاشته شدهاند. محور اصلی این داستانها را انتقاد از بیماری و فقر، ستایش توسل و امید، نوعدوستی، قدرشناسی و تلاش و پشتکار تشکیل میدهد. این مقاله به روش توصیفی تحلیلی و با هدف معرفی بهتر این داستانها و شناخت نوع نگاه نویسندگان آنها که کمتر مورد توجه قرار گرفته است، تلاش میکند عناصر مهم ساختاری و محتوایی این آثار را بررسی و تحلیل کند. بر اساس یافتههای این جستار، در این داستانها توصیفات واقعی بر تخیل نویسندگان غلبه دارد. در این داستانها در نهایت، برتری با شخصیتهای مثبت و نیروی خیر است و پایان بهنسبت خوشی در انتظار قهرمانان و خوانندگان آن قرار دارد. غلبۀ فراوانی شخصیتهای پویا نسبت به شخصیتهای ایستا به دلیل نوع بحرانها در داستان و غلبه محتوا بر فرم، صحنهپردازیهای توأم با تشبیه و استعاره که در خدمت درونمایه داستان قرار دارد، از دیگر ویژگیهای این داستانهاست. کمتوجهی به فرهنگ ملی و اساطیری و یکسانی در زبان و گفتار شخصیتهای داستان، از مهمترین آسیبهای این آثار است.
