مشخصههای روانسنجی مقیاس واکنشپذیری نسبت به استرس ادراک شده
نویسندگان
1 عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی
2 دانشگاه شهید بهشتی
3 دانشگاه شهید بهشتی
4 دانشگاه آزاد اسلامی واحد مهاباد
5 دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساوه
doi
10.22054/jem.2017.12998.1368چکیده
پژوهش حاضر با هدف آزمون روانسنجی مقیاس واکنشپذیری نسبت به استرس ادراک شده (PSRS؛ شولتز، ییم، زوکالا، جانسن و شولتز، 2011) در بین گروهی از دانشجویان ایرانی انجام شد. در مطالعه همبستگی حاضر 324 دانشجوی کارشناسی (130 پسر و 194 دختر) به PSRS و مقیاس سازگاری هیجانی (EAM؛ رابیو، آگادا، هانتنگاس و هرناندز، 2007) پاسخ دادند. به منظور تعیین روایی عاملی PSRS از روش آماری تحلیل عاملی تأییدی و به منظور بررسی همسانی درونی PSRS از ضرایب آلفای کرونباخ استفاده شد. همچنین، به منظور مطالعه روایی سازة PSRS، ضریب همبستگی بین زیرمقیاسهای واکنشپذیری نسبت به استرس ادراک شده با سازگاری هیجانی گزارش شد. نتایج تحلیل عاملی تاییدی PSRS نشان داد که در نمونة دانشجویان ایرانی ساختار چندبعدی PSRS شامل پنج زیرمقیاس واکنشپذیری طولانی، واکنشپذیری نسبت به اضافه بار کاری، واکنشپذیری نسبت به تعارضهای اجتماعی، واکنشپذیری نسبت به ناکامی و واکنشپذیری نسبت به ارزشیابی اجتماعی، با دادهها برازش مطلوبی داشت. نتایج مربوط به همبستگی بین زیرمقیاسهای واکنشپذیری نسبت به استرس ادراک شده با سازگاری هیجانی به طور تجربی از روایی سازة PSRS حمایت کرد. مقادیر ضرایب همسانی درونی زیرمقیاسهای PSRS بین 75/0 تا 80/0 به دست آمد. در مجموع، نتایج مطالعة حاضر نشان داد که PSRS برای سنجش مفهوم واکنش پذیری نسبت به استرس ادراک شده در دانشجویان ایرانی ابزاری روا و پایا است.