فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

تنش شوری، از مهم‌ترین عوامل محدود کننده‌ی رشد و توسعه‌ی گیاهان در مناطق خشک و نیمه‌خشک محسوب می‌شود. برای کشت گیاه در این مناطق می‌توان با بهره‌گیری از روش‌هایی از کاهش عملکرد جلوگیری کرد. یکی از این روش‌ها، استفاده از محرک‌های رشد می‌باشد. هدف از انجام این پژوهش، بررسی تاثیر مصرف ‌اسید هیومیک و سیلیسیم بر رشد گیاه فلفل‌ دلمه‌ای در سطوح مختلف شوری بود. این آزمایش در گلخانه تحقیقاتی دانشکده‌ی‌کشاورزی دانشگاه ‌شیراز در سال 1398 به انجام رسید. تیمار با آب شور در 4 سطح 0، 1/7، 3/4 و 5/1 دسی زیمنس برمتردر طی دوره رشد به گلدان‌ها افزوده شد و از تیمارهای ‌اسید هیومیک و سیلیسیم و کاربرد همزمان این دو برای کاهش اثرات شوری استفاده شد. اسید هیومیک در دو نوبت، هر نوبت 0/5گرم در کیلوگرم خاک به صورت خاکی اضافه گردید، سیلیسیم نیز به صورت محلول‌پاشی از منبع سیلیکات‌ پتاسیم با غلظت 1% اعمال شد. نتایج به­دست آمده از این مطالعه نشان داد که سطح 5/1 دسی زیمنس برمترشوری سبب کاهش 63% وزن خشک گیاه شد و درمیان تیمارهای بهبود دهنده، تنها اسید هیومیک توانست با 55% افزایش در زیست توده گیاه اثر معنی داری ایجاد کند. شوری همچنین سبب افزایش غلظت سدیم، کلسیم و منیزیم درگیاه شد، به این صورت که سطح شوری 5/1 دسی زیمنس برمترنسبت به شاهد، به ترتیب سبب افزایش 750%، 176% و 101% غلظت این عناصر شد. نتایج به دست آمده در خصوص تیمارهای بهبود دهنده نشان داد که کاربرد همزمان اسید هیومیک و سیلیسیم سبب افزایش 76% غلظت سدیم در گیاه و تیمار هیومیک سبب کاهش 28% غلظت کلسیم ریشه شد. با توجه به نتایج این تحقیق، تیمار اسید هیومیک بیشتر از تیمار سیلیسیم و نیز کاربرد همزمان اسید هیومیک و سیلیسیم توانست اثر­های شوری را بیشترکاهش دهد.