ضمان از دین مجهول
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد فقه و مبانی حقوق اسلامی
2 استاد دانشگاه تهران
doi
چکیده
ضامن میتواند بیآنکه به میزان دین مضمونعنه (بدهکار) آگاهی داشته باشد از آن ضمانت کند، حتی اگر مقدار آن فراتر از حد تصوّر او باشد. قانون مدنی نیز به تبعیت از نظر مشهور فقیهان امامیه در مادة 694 به آن تصریح کرده است. در مقابلْ عدهای از فقیهان امامیه و اهل سنّت چنین ضمانی را باطل دانسته و به ادلهای چون نفی غرر و عدم صحت التزام به مال در صورت جهل استناد کردهاند. در این پژوهش ادلة قائلان به بطلان این نوع ضمانت بررسی و در نهایت رد شده است. اطلاق نصوص آیات و روایات، اصل صحت، دلیل عقل و عدم منافات ضمان با غرر از طریق نفی معاوضی دانستن ضمان عقدی، مهمترین ادله بر صحت چنین ضمانی است.
