مدل علی احساس و شناخت کوانتومی بر اثربخشی معلمان با میانجیگری اشتیاق و وقف تدریسی
نویسندگان
doi
10.48310/tpd.2026.19321.1906چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر، ارزیابی مدل علی روابط احساس و شناخت کوانتومی بر احساس اثربخشی با نقش میانجیگری اشتیاق تدریس و وقف شدن در آن معلمان متوسطه دوم شهر شیراز بود. روشها: بدین منظور در یک طرح کمی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه معلمان متوسطه دوم شهر شیراز بود که ۲۲۵ نفر از آنها با استفاده از قواعد مدلیابی معادلات ساحتاری روش نمونهگیری طبقهای نسبی انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامههای احساس و شناخت کوانتومی علیصوفی و سلیمی(2023)، اشتیاق تدریس و وقف شدن در آن (اشتیاق شغلی) شافلی و همکاران (۲۰۰۲)، احساس اثربخشی اسپریتزر(1995) بودند، دادههای جمعآوری شده به روش مدلیابی معادلات ساختاری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافتهها: نتایج با استفاده از نرمافزارهای spss نسخه 22 و لیزرل (8. 54 LISREL) نشان داد که مقدار شاخصهای CFI (شاخص برازش تطبیقی) (90/.)، RMSEA(ریشهی خطای میانگین مجذورات تقریب)(056/.) و GFI (شاخص نیکویی برازش)(90/.) و نسبت مجذور کای به درجه آزادی(75/2) به دست آمده است که نشاندهنده برازش مناسب مدل مذکور است. همچنین بیشترین اثر مستقیم مربوط به احساس کوانتومی بر اشتیاق تدریس(۲۹/۰) و وقف شدن در تدریس(۲۹/۰) و کمترین اثر مستقیم مربوط به شناخت کوانتومی بر اشتیاق تدریس (۱۲/۰) است؛ علاوه بر این، بیشترین اثرغیرمستقیم مربوط به تاثیر احساس کوانتومی بر احساس اثربخشی(۱۰/۰) و کمترین اثر غیرمستقیم مربوط به تاثیر شناخت کوانتومی بر احساس اثربخشی (۰۵/۰) میباشد. در نهایت بیشترین اثرکل مربوط به تاثیر احساس کوانتومی بر اشتیاق تدریس(۲۹/۰) و وقف شدن در تدریس(۲۹/۰) و کمترین اثر کل مربوط به تاثیر شناخت کوانتومی بر اشتیاق تدریس (۱۲/۰) است. نتیجهگیری: بر این اساس میتوان نتیجه گرفت که اشتیاق تدریس و و قف شدن در آن در رابطهی بین احساس و شناخت کوانتومی و احساس اثربخشی معلمان موثر است.