اثربخشی آموزش دیدگاهگیری اجتماعی بر خوشبینی تحصیلی، خودمحوری و رفتارهای جامعهپسند در معلمان ابتدایی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری ،گروه روان شناسی تربیتی ، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 استادیار،گروه روان شناسی تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 دانشیار،گروه روانشناسی بالینی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. (نویسنده مسئول)
doi
10.22038/mjms.2025.26834چکیده
مقدمهدیدگاهگیری بهعنوان یکی از مؤلفههای اساسی در تنظیم هیجان، ارتقای روابط بینفردی، بازاندیشی در تجارب و دستیابی به انسجام شخصی، میتواند جایگاه مهمی در فرآیند آموزش معلمان داشته باشد.روش کارپژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش دیدگاهگیری اجتماعی بر خوشبینی تحصیلی، خودمحوری و رفتارهای جامعهپسند معلمان انجام شد. این مطالعه با روش نیمهآزمایشی و با طرح پیشآزمون-پسآزمون و پیگیری با گروه آزمایش و کنترل اجرا گردید. جامعه آماری شامل معلمان زن دوره ابتدایی منطقه ۱۸ شهر تهران بود که از میان آنان ۵۰ نفر به شیوه در دسترس انتخاب و بهطور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (۲۵ نفر در هر گروه) گمارده شدند. شرکتکنندگان گروه آزمایش تحت مداخله آموزش دیدگاهگیری اجتماعی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخلهای دریافت نکرد. ابزار پژوهش شامل مقیاس خوشبینی تحصیلی بیرد و همکاران (2010)، مقیاس خودمحوری تاجمیرریاحی و همکاران (2020) و مقیاس رفتارهای جامعهپسند کاپررا و همکاران (2005) بود.نتایجنتایج حاصل از تحلیل واریانس آمیخته نشان داد آموزش دیدگاهگیری اجتماعی تأثیر معناداری بر افزایش خوشبینی تحصیلی، کاهش خودمحوری و ارتقای رفتارهای جامعهپسند معلمان دارد (01/0p<)، و این تغییرات در مرحله پیگیری نیز پایدار باقی ماند.نتیجه گیریمیتوان نتیجه گرفت که آموزش دیدگاهگیری اجتماعی، با تقویت ظرفیتهای شناختی–هیجانی و پرورش همدلی معلمان، رویکردی مؤثر برای بهبود کیفیت آموزش در مدارس ابتدایی محسوب میشود.