بررسی اجمالی وضعیت عناصر پرمصرف، شوری و کربن آلی در خاک برخی اراضی شالیزاری استان گیلان
نویسندگان
1 دانشیار موسسه تحقیقات خاک و آب، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، کرج
2 دانشیار موسسه تحقیقات برنج کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، رشت
3 دانشجوی دکتری موسسه تحقیقات برنج کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، رشت
4 دانشجوی دکتری موسسه تحقیقات برنج کشور، سازمان تحقیقات، آموزش وترویج کشاورزی، رشت
5 مربی پژوهش موسسه تحقیقات برنج کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، رشت
6 دانشجویدکتری موسسهتحقیقاتبرنجکشور، سازمانتحقیقات، آموزشوترویجکشاورزی، رشت
doi
10.22092/ijsr.2022.356293.638چکیده
عدم آگاهی از تغییرات عناصر موجود در خاک مزارع مختلف و توصیههای یکسان کودی سبب میشود که برخی خاکها بیشتر و برخی کمتر از حد نیاز خود کود دریافت کنند. این پژوهش با هدف بررسی تغییرات مکانی و وضعیت عناصر پرمصرف شامل نیتروژن، فسفر و پتاسیم و برخی ویژگیهای مهم خاک از جمله کربنآلی، قابلیت هدایت الکتریکی وpH در برخی شالیزارهای گیلان اجرا شد. به این منظور، در سال زراعی 1398 و قبل از آمادهسازی زمین برای کشت، از عمق صفر تا 30 سانتیمتری خاک مزارع شالیزاری مناطق ماسال، رودبار، مقداد (خشکبیجار، لشتنشا، خمام) و سیاهکل در استان گیلان با فواصل حداقل 500 متر نمونهبرداری بصورت مرکب انجام شد. با استفاده از نتایج تجزیه خاک، وضعیت ویژگیهای مورد نظر بر پایه آمار توصیفی مورد ارزیابی قرار گرفت. سپس، محدوده مناطق بیشبود و کمبود عناصر غذایی در اراضی شالیزاری تعیین شد. بررسی دادهها نشان داد که در مناطق مورد بررسی عنصر فسفر یکی از محدودیتهای عمده بود به طوری که بیشتر از 80% خاکهای نمونهبرداری شده منطقه سیاهکل، 72% خاکهای منطقه رودبار، 65% خاکهای منطقه ماسال و54% خاکهای منطقه مقداد دچار کمبود فسفر قابل استفاده بودند. در مناطق یاد شده، پتاسیم شرایط بهتری نسبت به فسفر داشت به طوری که درمنطقه سیاهکل 3/51% خاکها، در منطقه رودبار 31٪، در منطقه ماسال 66٪ و در منطقه مقداد 26٪ خاکهای نمونهبرداری شده دارای پتاسیم قابل استفاده کمتر از سطح بحرانی بود. همچنین در منطقه مقداد 4/19٪ خاکها، در ساهکل 6/36٪ ، در ماسال 4/48٪ و در رودبار100٪ خاکهای مزارع نمونهبرداری شده دارای نیتروژن کمتر از سطح بحرانی بود. بررسی وضعیت خاکهای شالیزاری نقاط نمونهبرداری حاکی از آن بود که توزیع مکانی عناصر غذایی پرمصرف یکسان نبود. بر این اساس، توصیههای کودی یکسان برای اراضی مختلف شالیزاری مناسب نبوده و توزیع کود در شهرستانهای مختلف استان باید با توجه به وضعیت خاک هر منطقه انجام شود