فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

این آزمایش با هدف بررسی اثر نیتروژن، روی، بُر و منیزیم و زمان و مراحل محلول­پاشی، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی، با 12 تیمار کودی، شامل C1 (شاهد)، C2 (N)،  C3(Zn)، C4 (B)، C5 (Mg)، C6 (N + Zn)، C7 (N + B)، C8 (N + Mg)،C9  (Zn + B)، C10 (N + Zn + B)، C11 (Zn + B + Mg) و C12 (N + Zn + B + Mg) در دو زمان محلول­پاشی (T1 = مرحله تورم جوانه‌ها و T2= محلول‌پاشی دو ­مرحله­ای در مرحله تورم جوانه‌ها و بعد از تشکیل میوه)، به مدت سه سال روی انگور دیم اجرا شد. بر اساس نتایج، تیمارهای محلول­پاشی عناصر غذایی در دو زمان محلول­پاشی و در سه سال متوالی بر خصوصیات رشد رویشی، شامل اندازه سطح برگ و قطر شاخه، اثر معنی­داری نشان ندادند، اما بر اجزای عملکرد و کیفیت میوه از جمله وزن خوشه، وزن حبه، اندازه حبه، عملکرد هر درختچه، آنتوسیانین، مواد جامد محلول (TSS) و اسیدیته کل (TA) میوه، تأثیر معنی­داری داشتند. اثر متقابل سه جانبه سال، زمان محلول­پاشی و تیمار عناصر غذایی روی مقدار عملکرد، وزن خوشه و آنتوسیانین، تأثیر معنی­داری نشان دادند. بیشترین میانگین سه ساله عملکرد میوه به ازای هر درخت، به ترتیب در تیمارهای C2 (N)، C3 (Zn) و C4 (B)، مشاهده شد و تقریباً تمام تیمارها نسبت به شاهد، تفاوت معنی­داری را نشان دادند و درختچه­های انگوری که هیچ تیمار غذایی، دریافت نکرده بودند به همراهC10  (N + Zn + B) و C11 (Zn + B + Mg)، به ترتیب کمترین مقدار عملکرد میوه را داشتند. بنابراین می­توان چنین استنتاج نمود که علی­رغم تاثیر مثبت محلول­پاشی نیتروژن، روی و بُر بر عملکرد و خصوصیات کیفی، کاربرد این عناصر با همدیگر، بر روی انگور دیم، اثرات منفی داشت.