مقایسه روشهای ارزیابی کیفیت خاک و ارتباط آن با عملکرد در اراضی چایکاری غرب استان گیلان
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم خاک، دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه گیلان
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد گروه علوم خاک، دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه گیلان
3 دانشیار، گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه گیلان
4 مربی پژوهش، گروه فناوری و مدیریت تولید، پژوهشکده چای، موسسه تحقیقات علوم باغبانی، سازمان تحقیقات آموزش و ترویج کشاورزی، لاهیجان
doi
10.22092/ijsr.2021.351656.551چکیده
با توجه به افزایش فشار های استفاده از زمین و آسـیبپذیری خاک های کشاورزی از نظر زیست محیطی، توسعه یک روش مناسب برای ارزیابی کیفیت خاک به منظور دستیابی به تولید بهینه و پایدار محصول ضروری است. لذا این پژوهش با هدف شناسایی مهمترین ویژگیهای مؤثر بر کیفیت خاک و مقایسه شاخصهای کیفیت خاک بهدست آمده از روشهای مختلف و ارتباط آن با عملکرد چای در غرب استان گیلان صورت گرفت. در مجموع 66 نمونه خاک مرکب از عمق صفر تا 30 سانتیمتر و برگ سبز چای در کرتی به وسعت 2 متر مربع به مرکزیت محلهای نمونهبرداری خاک از بخشی از باغات چای با عملکرد متفاوت برداشت شد. با استفاده از روش تجزیه به مؤلفههای اصلی(PCA) ، از میان 15 ویژگی موثر بر کیفیت خاک، شش ویژگی شامل پتاسیم قابل جذب، کربن آلی، pH، فسفر قابل جذب، روی قابل جذب و تعداد نماتد بهعنوان حداقل نشانگرهای مؤثر بر کیفیت خاک انتخاب گردید. سپس کیفیت خاک با استفاده از دو مدل شاخص کیفیت تجمعی (IQI) و شاخص کیفیت نمرو (NQI) به روشهای نمرهدهی خطی و غیرخطی (LS و NLS) و هرکدام در دو مجموعه کل دادهها (TDS) و دادههای حداقل (MDS) ارزیابی شد. نتایج نشان داد که میانگین شاخص کیفیت خاک به جز شاخصهای IQI-NLSMDS و NQI-NLSMDS، در باغات با عملکرد بالا به طور معنیداری بیشتر از باغات با عملکرد پایین بود. ارزیابی کیفیت خاک باغات چای نشان داد که روشهای نمردهدهی خطی بر روشهای غیرخطی برتری دارند، بهطوریکه شاخصهای IQI-LS و NQI-LS برای هر دو مجموعه TDS (به ترتیب 55/0= R2و 54/0=R2) و MDS (به ترتیب 45/0= R2و 46/0=R2) همبستگی بیشتری با عملکرد چای نسبت به سایر شاخصها نشان دادند. همچنین همبستگی بین دو مجموعه TDS و MDS برای شاخص IQI-LS (80/0= R2)، بیشتر از شاخص NQI-LS (59/0= R2) بود.