اثر سطوح مختلف شوری، روی و گوگرد تلقیح شده با تیوباسیلوس بر رشد و جذب برخی عناصر غذایی توسط گیاه کلزا (Brassica napus L.)
نویسندگان
1 استاد، عضو هیأت علمی گروه علوم و مهندسی خاک، دانشگاه علوم کشاورزی ومنابع طبیعی خوزستان
2 استادیار، عضو هیأت علمی گروه علوم و مهندسی خاک، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان
3 دانشیار، عضو هیأت علمی گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان
4 فارغ التحصیل کارشناسی ارشد گروه علوم و مهندسی خاک، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان
doi
10.22092/ijsr.2021.351644.550چکیده
بهمنظور ارزیابی اثر روی و گوگرد تلقیحشده با تیوباسیلوس و شوری ناشی از کلرید سدیم بر رشد و جذب عناصر فسفر، پتاسیم و رویتوسط گیاه کلزا، آزمایشی گلخانهای بهصورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک کامل تصادفی با سه تکرار انجام شد. تیمارها شامل شوری خاک در چهار سطح (1، 4، 7 و 10 دسیزیمنس بر متر)، گوگرد تلقیحشده با تیوباسیلوس در دو سطح (صفر و 500 کیلوگرم در هکتار) و روی در سه سطح (صفر، 25 و 50 میلیگرم در کیلوگرم خاک از منبع سولفاتروی) و در مجموع 72 تیمار بودند. نتایج نشان داد که تنش شوری تمام صفات مورد بررسی را تحتتأثیر خود قرار داده و باعث کاهش معنیدار مؤلفههای رشد مانند ارتفاع بوته، طول ریشه، وزن خشک اندامهوایی و ریشه و نیز کاهش جذب عناصر غذایی مورد بررسی گردید؛ ولی، شوری باعث افزایش معنیدار غلظت سدیم در ریشه و اندام هوایی گیاه شد. مصرف گوگرد و کاربرد 25 میلیگرم در کیلوگرم روی در شرایط تنش شوری، موجب بهبود صفات رشد و افزایش غلظت فسفر، پتاسیم و روی بهترتیب بهمیزان 26/15%، 5/110%و 6/376% و نیز کاهش غلظت سدیم در اندامهوایی گیاه بهمیزان 77/34% نسبت به تیمار شاهد گردید. بهطور کلی نتایج نشان داد مصرف گوگرد تلقیحشده با تیوباسیلوس و نیز مصرف سطح بهینهی کود سولفاتروی (25 میلیگرم در کیلوگرم خاک)، میتواند با تأثیرگذاری بر خصوصیات خاک و همچنین تأمین مستقیم عناصر، میزان جذب عناصر غذایی را در شرایط تنش شوری بالا برده و با کاهش میزان جذب سدیم، اثرات زیانبار شوری بر گیاه را کاهش دهد.