اثر سطوح مختلف شوری، روی و گوگرد تلقیح شده با تیوباسیلوس بر رشد و جذب برخی عناصر غذایی توسط گیاه کلزا (Brassica napus L.)

نویسندگان

1 استاد، عضو هیأت علمی گروه علوم و مهندسی خاک، دانشگاه علوم کشاورزی ومنابع طبیعی خوزستان

2 استادیار، عضو هیأت علمی گروه علوم و مهندسی خاک، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان

3 دانشیار، عضو هیأت علمی گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان

4 فارغ التحصیل کارشناسی ارشد گروه علوم و مهندسی خاک، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان

doi
10.22092/ijsr.2021.351644.550
چکیده

به­منظور ارزیابی اثر روی و گوگرد تلقیح­شده با تیوباسیلوس و شوری ناشی از کلرید‌ سدیم بر رشد و جذب عناصر فسفر، پتاسیم و رویتوسط گیاه کلزا، آزمایشی گلخانه­ای به­صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک کامل تصادفی با سه تکرار انجام شد. تیمارها شامل شوری خاک در چهار سطح (1، 4، 7 و 10 دسی‌زیمنس بر متر)، گوگرد تلقیح­شده با تیوباسیلوس در دو سطح (صفر و 500 کیلوگرم در هکتار) و روی در سه سطح (صفر، 25 و 50 میلی­گرم در کیلوگرم خاک از منبع سولفات­روی) و در مجموع 72 تیمار بودند. نتایج نشان داد که تنش شوری تمام صفات مورد بررسی را تحت­تأثیر خود قرار داده و باعث کاهش معنی‌دار مؤلفه­های رشد مانند ارتفاع بوته، طول ریشه، وزن خشک اندام­هوایی و ریشه و نیز کاهش جذب عناصر غذایی مورد بررسی گردید؛ ولی، شوری باعث افزایش معنی­دار غلظت سدیم در ریشه و اندام هوایی گیاه شد. مصرف گوگرد و کاربرد 25 میلی­گرم در کیلوگرم روی در شرایط تنش شوری، موجب بهبود صفات رشد و افزایش غلظت فسفر، پتاسیم و روی به­ترتیب به­میزان 26/15%، 5/110%و 6/376% و نیز کاهش غلظت سدیم در اندام­هوایی گیاه به­میزان 77/34% نسبت به تیمار شاهد گردید. به­طور کلی نتایج نشان داد مصرف گوگرد تلقیح­شده با تیوباسیلوس و نیز مصرف سطح بهینه­ی کود سولفات­روی (25 میلی­گرم در کیلوگرم خاک)، می­تواند با تأثیرگذاری بر خصوصیات خاک و همچنین تأمین مستقیم عناصر، میزان جذب عناصر غذایی را در شرایط تنش شوری بالا برده و با کاهش میزان جذب سدیم، اثرات زیان­بار شوری بر گیاه را کاهش دهد.