مقایسه اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و روان درمانی پویشی فشرده و کوتاه مدت بر تنظیم هیجان افراد مبتلا به سندروم روده تحریک پذیر
نویسندگان
1 استادیار، گروه روانشناسی ، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران.
2 دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران.
3 استادیار، گروه روانشناسی ، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران.
doi
10.22038/mjms.2024.81299.4680چکیده
هدف: هدف از انجام پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و رواندرمانی پویشی فشرده و کوتاه مدت بر تنظیم هیجان افراد مبتلا به سندروم روده تحریکپذیر بود. روش: روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث گردآوری دادهها، نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون پسآزمون با گروه کنترل نابرابر بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی بیماران مبتلا به سندروم روده تحریکپذیر بالای 20 سال شهر شیراز در سال 1401 بود. از بین جامعهی آماری با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند 45 نفر انتخاب و سپس به صورت جایگزینی تصادفی در سه گروه آزمایشی اول (15 نفر)، آزمایش دوم (15 نفر) و گروه کنترل (15 نفر) گمارده شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامهی مقیاس دشواری تنظیم هیجانی گراتز (2004)(27) بود. یافتهها: یافتهها نشان داد که هر دو مداخله روانپویشی کوتاه مدت فشرده و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد موجب افزایش تنظیم هیجان در بیماران سندروم روده تحریکپذیر شده است (05/0p<). همچنین یافتههای پژوهش حاکی از آن بود که بین درمان روانپویشی کوتاه مدت فشرده و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد تفاوت معنیداری وجود دارد و درمان روانپویشی کوتاه مدت و فشرده در افزایش تنظیم هیجان روش مؤثرتری میباشد (001/0p<). نتیجهگیری: با توجه به یافتههای این پژوهش میتوان از هر دو مداخله، به ویژه درمان روان پویشی کوتاه مدت فشرده در افزایش تنظیم هیجان بیماران دارای سندروم روده تحریکپذیر در کنار دیگر مداخلات درمانی استفاده نمود.