مدیریت مصرف نیتروژن در کشت مخلوط ذرت شیرین و لوبیا قرمز

نویسندگان

1 دانشجوی سابق کارشناسی گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، پرذیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه رازی

2 دانشیار، گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه رازی

doi
10.22034/iuvs.2024.2042471.1390
چکیده

به‌منظور بررسی اثر کاربرد نیتروژن در کشت مخلوط ذرت شیرین با لوبیا قرمز، آزمایشی در سال زراعی 1398-1397 به صورت کرت‌های خرد‌شده در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی در سه تکرار اجرا شد. کرت‌های اصلی عبارت از سطوح مصرف نیتروژن از منبع کود اوره (0،80، 160، 240 کیلوگرم در هکتار) بودند و الگوی کشت در پنج سطح (کشت مخلوط یک ردیف ذرت یک ردیف لوبیا قرمز، یک ردیف ذرت دو ردیف لوبیا قرمز، دو ردیف ذرت یک ردیف لوبیا قرمز و کشت خالص لوبیا قرمز و ذرت) کرت‌های فرعی را تشکیل می‌دادند. نتایج نشان داد که ترکیب تیماری 240 کیلوگرم در هکتار کود نیتروژن به همراه کشت خالص ذرت شیرین از نظر وزن تر کل (36319/8 کیوگرم در هکتار)، وزن دانه قابل کنسرو (3631/9 کیلوگرم در هکتار)، عملکرد بیولوژیک (12966/1 کیلوگرم در هکتار) و وزن خشک دانه (1484/7 کیلوگرم در هکتار) نسبت به دیگر ترکیب‌های تیماری برتر بود. هم‌چنین الگوی کشت دو ردیف ذرت و یک ردیف لوبیا قرمز از نظر طول بلال (32/6 سانتی‌متر) و تعداد دانه در ردیف (35/7 عدد) از خود برتری نشان داد. با این‌حال، ترکیب تیماری 80 و 160 کیلوگرم در هکتار و الگوی کشت مخلوط یک ردیف ذرت شیرین و دو ردیف لوبیا قرمز بیش‌ترین شاخص نسبت برابری زمین (1/1) را داشت. به‌طورکلی ترکیب‌های کشت دو ردیف ذرت شیرین به همراه یک ردیف لوبیا قرمز و یک ردیف ذرت شیرین و دو ردیف لوبیا قرمز و سطح کودی 160 و 240 کیلوگرم در هکتار می‌تواند موجب بهبود عملکرد ذرت شیرین و لوبیا قرمز شود و کشت آن قابل توصیه است.