مقایسه تأثیر رویکردهای یادگیری مبتنی بر حل مسئله، مسئولیت شخصی–اجتماعی و الگوی ترکیبی بر تعهد ورزشی، انسجام تیمی بسکتبالیست‌های نوجوان

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری رفتار حرکتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه ازاد اسلامی، تهران، ایران

2 گروه رفتار حرکتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

3 گروه رفتار حرکتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

4 گروه رفتار حرکتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
چکیده

مقدمه: هدف پژوهش حاضر، مقایسه تأثیر رویکردهای یادگیری مبتنی بر حل مسئله، مسئولیت شخصی–اجتماعی و الگوی ترکیبی آن‌ها بر تعهد ورزشی و انسجام تیمی بسکتبالیست‌های نوجوان بود.روش کار: این پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و گروه های کنترل و تجربی بود. 80 بازیکن دختر نوجوان بسکتبال شهر اصفهان به‌صورت در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی در چهار گروه حل مسئله، مسئولیت شخصی–اجتماعی، ترکیبی و کنترل جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تعهد ورزشی، پرسشنامه انسجام تیمی بود. مداخله آموزشی در سه گروه تمرینی طی 12 جلسه اجرا شد و گروه کنترل تمرینات معمول خود را ادامه داد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون t همبسته و تحلیل کوواریانس در سطح معنی‌داری 05/0 تحلیل شد.نتایج: نتایج نشان داد هر سه رویکرد آموزشی در مقایسه با گروه کنترل، موجب افزایش معنادار در تعهد ورزشی و انسجام تیمی شدند و بیشترین میزان بهبود در هر دو متغیر در گروه ترکیبی مشاهده گردید (001/0>p).نتیجه‌گیری: به‌طور کلی، نتایج حاکی از آن است که به‌کارگیری رویکردهای فعال، به‌ویژه الگوی ترکیبی، می‌تواند مؤلفه‌های روان‌شناختی نوجوان را ارتقا دهد.