بررسی مدل ساختاری اثر دانش تلفیق فناوری (تیپک) نو معلمان ابتدایی بر موانع ادراک شده برای تلفیق فناوری
نویسندگان
1 گروه آموزشی علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 گروه آموزشی علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22054/jti.2025.79021.1453چکیده
فناوری اطلاعات و ارتباطات به یکی از مهمترین موضوعات موردبحث پژوهشگران تبدیلشده و معلمان هماهنگ با عصر دیجیتال باید مجهز به دانش یکپارچهسازی فناوری در فرایندهای یاددهی یادگیری باشند و فناوری اطلاعات و ارتباطات را در تدریس روزانهشان تلفیق کنند. در این فرایند، معلمان همواره با موانعی برای یکپارچهسازی فناوری روبرو هستند. با توجه به اهمیت موضوع، پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل ساختاری اثر دانش یکپارچهسازی فناوری (تیپک) نو معلمان ابتدایی استان خوزستان بر موانع ادراکشده یکپارچهسازی فناوری انجام گردیده است. پژوهش در دستهی تحقیقات کاربردی قرار میگیرد که با رویکرد کمی و روش تحقیق توصیفی از نوع همبستگی (مدلیابی معادلات ساختاری) انجام شده است. جامعه آماری پژوهش تمامی نو معلمان فارغالتحصیل از رشته آموزش ابتدایی دانشگاه فرهنگیان استان خوزستان با کمتر از سه سال سابقه تدریس هستند که از آن میان 320 نفر بهصورت نمونهگیری در دسترس بهعنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. برای گردآوری دادهها از دو پرسشنامهی تیپک ایکس (Schmid et al., 2020) و پیبیتیآی (باسارماک و هماتوگلو، 2020) استفاده شد. دادههای گردآوریشده از طریق روشهای آمار توصیفی (فراوانی درصد، میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (آزمون کالموگروف - اسمیرنوف، ضریب همبستگی پیرسون و مدلیابی معادلات ساختاری) مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفت. تحلیل یافتهها نشان داد دانش یکپارچهسازی فناوری (تیپک) تأثیر مستقیم بر موانع درونی و موانع بیرونی یکپارچهسازی فناوری دارد، موانع بیرونی یکپارچهسازی فناوری بر موانع درونی تأثیر مستقیم دارند. همچنین دانشهای پداگوژیکی فناورانه و محتوایی پداگوژیکی فناورانه رابطه مثبت و معناداری با موانع بیرونی یکپارچهسازی فناوری دارند.