فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در بسیاری از گیاهان، سیلیسیم یک عنصر مفید محسوب می‌شود که تأثیرات فیزیولوژیکی مثبتی را رقم می‌زند. از آنجایی‌که ژن مسئول جریان داخل سیلیسیم در گیاه گوجه‌فرنگی فعال، ولی در مقابل ژن جریان به خارج سیلیسیم غیرفعال است، لذا کارایی انتقال این عنصر به بخش‌های هوایی و نحوه توزیع آن در اندام‌های مختلف هنوز محل بحث است. در این پژوهش میزان جذب و انتقال سیلیسیم در گوجه‌فرنگی با آزمایشی در قالب طرح کاملاً تصادفی با 10 تیمار (شامل صفر، 100، 200، 300، 400، 500، 600، 700، 800، 900 و 1000 میلی­گرم در لیتر سیلیسیم از منبع K2SiO3 و در چهار تکرار، به‌صورت گلدانی ارزیابی شد. بعد از ظاهر شدن اولین گل، تیمار کودآبیاری سیلیکات پتاسیم به فاصله هر 10 روز یکبار به تعداد هشت دفعه اعمال گردید. براساس نتایج به‌دست آمده تیمار 300 و 600 میلی‌گرم بر لیتر سبب افزایش وزن تر برگ‌های پیر و وزن تر ساقه شد. همچنین تیمارهای 600، 700، 800 و 900 میلی‌گرم بر لیتر سبب افزایش درصد ماده خشک و بیوماس خشک میوه گردید. از نظر عملکرد بوته، دو غلظت 500 و 600 میلی‌گرم بر لیتر حداکثر مقدار را داشتند (79/133 درصد افزایش نسبت به شاهد) و بیشترین تعداد میوه در بوته نیز در تیمار 600 میلی‌گرم بر لیتر بدست آمد (89/188 درصد افزایش نسبت به شاهد). کودآبیاری سیلیسیم با غلظت 600 میلی‌گرم بر لیتر به‌طور معنی‌داری سبب افزایش میزان سیلیسیم کل گیاه و سیلیسیم موجود در برگ‌های پیر شد. نحوه توزیع سیلیسیم در گوجه­فرنگی نیز نشان داد که 09/73 درصد از سیلیسیم جذب شده توسط گیاه گوجه فرنگی در میوه آن تجمع یافت و بعد از آن ساقه گیاه، برگ‎ها و ریشه به ترتیب با 49/11، 81/13 و 61/1 درصد در رتبه‌های بعدی قرار گرفتند. به‌طورکلی و از آنجایی‌که تیمار کودآبیاری سیلیسیم با غلظت 600 میلی‌گرم بر لیتر سبب افزایش جذب سیلیسیم، رشد رویشی، عملکرد و تعداد میوه شد، لذا می‌تواند تیمار قابل‌توصیه‌ای برای گوجه­فرنگی باشد. همچنین آنالیز رگرسیون میزان 548 میلی‌گرم بر لیتر سیلیسیم را برای دستیابی به حداکثر عملکرد تازه نشان داد.