امربه معروف ونهی ازمنکرازمنظرتفاسیرالمیزان، مفاتیح الغیب و کشاف
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای تفسیر تطبیقی، حوزة علمیة کوثر، تهران، ایران
2 دانشیار معارف اسلامی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22054/tat.2017.9030چکیده
امر به معروف و نهی از منکر از احکام عملی مسلمانان است و آیات قرآن کریم آنان را به امر به معروف و نهی از منکر امر کرده است. امادر مورد قلمرو، شرایط وکیفیت وجوب این واجب الهی در بین گرایشهای کلامی مطرح در دنیای اسلام اختلاف دیدگاههایی وجود دارد. مذاهب امامیه، معتزله و اشاعره علیرغم شباهت در بعضی ویژگیهای امربه معروف و نهی از منکر، تفاوتهایی در این مسئله با یکدیگر دارند. این امر، موجب شده همواره بین مفسران و متفکران این سه مذهب تضارب آراء در مورد ویژگی های امر به معروف ونهی از منکر وجود داشته باشد. تحلیل و نقد آراء کلامی و دیدگاههای این متکلمان و مفسران اسلامی، موجب تبیین راه حق میشود.این پژوهش با روش توصیفی و تحلیل محتوا و به شیوۀ تطبیقی به واکاوی مسئله امر به معروف و نهی از منکر در آیات 104 و110 سورۀ آل عمران و 17 سورۀ لقمان از منظر سه مفسر برجسته اسلامی: علامه طباطبائی، فخر رازی و زمخشری، در تفاسیر المیزان، مفاتیح الغیب و کشاف میپردازد. اگرچه مفسران فوق در اصل وجوب امر به معروف و نهی از منکر اتفاق نظر دارند و آن را اجماعی امت میدانند؛ اما در مورد کیفیت وجوب وشرایط آنبا هم اختلاف دیدگاه دارند.