اثربخشی برنامه آموزشی مبتنی بر کانون توجه درونی-بیرونی بر مهارت دست‌خط‌نویسی دانش‌آموزان ابتدایی

نویسندگان

1 -

2 عضو هیأت علمی گروه رفتار حرکتی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه علامه طباطبایی تهران

3 عضو هیأت علمی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی

doi
10.22054/soece.2021.48560.1239
چکیده

نوع کانون توجه، بر نتیجه و کارایی مهارت­های حرکتی مؤثر است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی برنامه آموزشی مبتنی بر کانون توجه درونی-بیرونی بر مهارت دست خط‌نویسی دانش آموزان ابتدایی انجام شد. در این پژوهش نیمه آزمایشی، 60 نفر از دانش­آموزان دختر (با میانگین سنی 21/0±12/8 سال) یکی از دبستان­های شهر تهران شرکت داشته­اند که به‌صورت تصادفی ساده، جهت شرکت در آزمون به 3 گروه کانون توجه بیرونی، توجه درونی و کنترل تقسیم شدند. ابزارهای مورد استفاده در این آزمون عبارت بودند از: آزمون یکپارچگی بینایی- حرکتی بیری (VMI) برای ارزیابی مؤلفه‌های مهارت حرکتی ظریف منتخب، آزمون پوردو پیگ بورد برای اندازه­گیری مهارت دستی و هماهنگی چشم و دست، چک لیست و دستگاه زمان­سنج برای ثبت زمان صرف­شده برای نوشتن نتایج تحلیل واریانس چندمتغیره، نشان داد که روند اجرای مهارت حرکتی ظریف (دست خط‌نویسی) در هیچ­یک از گروه­های توجه بیرونی، درونی نسبت به گروه کنترل معنادار نبوده است این پژوهش نشان می‌دهد که برنامه‌های آموزشی مبتنی بر توجه درونی –بیرونی برتر خاصی ندارد و معلم می‌تواند به تصمیم خود از هردو برنامه آموزشی استفاده کند.