انتساب هدایت و اضلال به خدا در قرآن از دیدگاه علاّمه طباطبائی و فخر رازی
نویسندگان
1 دانشگاه علامه طباطبایی
2 دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.22054/tat.2016.5715چکیده
علاّمه طباطبائی هدایت را به دو قِسم هدایت اوّلی و هدایت ثانی تقسیم میکند. وی هدایت اوّل را به انسان و هدایت دوم را به خدا منتسب نموده است و با تبیینی که دربارة هر یک انجام میدهد، هیچ یک از آنها را خارج از ارادة الهی قلمداد نمیکند و در عین حال، نقش اختیار انسان را در هر یک بهوضوح نمایان مینماید. در باب اضلال الهی نیز باید گفت که وی اضلال منتسب به خداوند را اضلال مجازاتی دانسته است و به شیوهای آن را به خدا نسبت میدهد که در عین حال که ارادة خداوند در آن وجود دارد، نقش اختیار بشر نیز در آن غیرقابل انکار است. فخر رازی نیز با استفاده از دلائل عقلی و نقلی، هدایت و اضلال الهی را تنها مستند به خداوند کرده است و فعل او معرّفی میکند، بدون اینکه در این میان، نقشی برای اختیار انسان قائل شود.