بررسی مصادیق ایراد عدم احراز سمت در دادرسی مدنی با تأکید بر رویۀ قضایی
نویسندگان
1 دانشیار گروه حقوق خصوصی و اسلامی، دانشکدۀ حقوق، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، دانشگاه آزاد اسلامی (واحد زنجان)، زنجان، ایران
doi
10.22106/jlj.2021.528393.4105چکیده
ایراد فاقد سِمَت بودن نمایندۀ خواهان در زمان تقدیم دادخواست، یکی از ایراداتی است که طبق بند 84 و مادۀ 89 قانون آیین دادرسی مدنی موجب صدور قرار رد دعوا میشود. در صورتی که دادخواست را اصیل تقدیم کند، این ایراد صدق نمیکند؛ زیرا سمت، موضوعی است که تنها در مورد نماینده مطرح میشود. بهعلاوه، آثار فقدان یا از دست دادن سمت در جریان دادرسی، متفاوت از نبود سمت برای نمایندۀ خواهان در زمان اقامۀ دعوا میباشد. در این مقاله، ضمن پرداختن به مفهوم نمایندگی و برخی از مصادیق آن در رویۀ قضایی، موضوع فقدان سمت و آثار آن در دادرسی مدنی ایران مورد بررسی قرار میگیرد. پرسش اصلی این است که ایراد عدم احراز سمت به چه معناست و هرگاه این ایراد در روند دادرسی وارد تشخیص داده شود، دادگاه در مورد آن چه تصمیمی باید اتخاذ نماید؟ دلایل متعددی میتواند موجب غیرقانونی بودن سمت شخصی باشد که مدعی نمایندگی است؛ در هر حال، دادگاه باید با احراز این امر در جریان دادرسی، از مداخلۀ شخص فاقد سمت در روند دادرسی ممانعت به عمل آورد.
