سُنَن اجتماعی در قرآن از منظر علاّمه طباطبائی و سیّد قطب
نویسندگان
1 دانشگاه رازی
2 دانشگاه رازی
3 دانشگاه رازی
doi
چکیده
چکیده یکی از مسائل بسیار مهم در قرآن کریم، سُنَن اجتماعی مانند هدایت، آزمایش، استدراج، امهال و ... است. اهمیّت پرداختن به این مسئله از آن روست که یک جامعة اسلامی برای رسیدن به خاستگاه و جایگاه اصلی خود باید با قانونهایی که خداوند متعال در زندگی انسانها وضع نموده، آشنا باشد، چراکه توجّه به جریان سنّتهای الهی، بیدارکننده و حرکتآفرین است و انسان را بر اعمال خیر و پرهیز از اندیشهها و عملهای نادرست برمیانگیزد. بررسی سنّتها در تفاسیر معاصر به دلیل پی بردن به نحوة برداشت مفسّران از سنّتها و تطبیق آنها با مسائل عصر میباشد. در این مقاله، بر آنیم به مطالعة سنّتهای اجتماعی، در دو تفسیر «المیزان» و «فی ظلال القرآن» بپردازیم. با مقایسة این دو تفسیر، معلوم میگردد که از میان سُنَن، تنها در موضوع، امامت بین دو مفسّر اختلاف بنیادین وجود دارد. برای انجام کار، سنّتها در دو قِسم مطلق و مقیّد تقسیمبندی شده است و از هر قِسم، سه سنّت مورد بررسی قرار میگیرد. ابزار کار در این مقاله منابع کتابخانهای است.