مقایسه روشهای صعود موئینگی و قطرهگذاری ثابت بر سطوح نامتخلخل در تعیین انرژی سطحی تقویتکنندههای پودری مورد استفاده در کامپوزیتهای پلیمری
نویسندگان
1 دانشگاه تهران
2 دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
3 پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران
doi
چکیده
این پژوهش روشهای صعود موئینگی واشبرن و قطرهگذاری ثابت بر سطوح صاف و فاقد تخلخل را به عنوان دو روش اصلی در اندازهگیری دقیق انرژی سطحی مواد پودری مورد ارزیابی و مقایسه قرار میدهد. از پودر سیلیکای اصلاح نشده و سه نوع اصلاح شده با عوامل جفتکننده سیلانی استفاده و اثر ماهیت شیمیایی سیلان و همچنین طول زنجیره آلیفاتیکی کوتاه (سه کربنه) و بلند (16 کربنه) سیلان بر انرژی سطحی این مواد بررسی میشود. بدنبال ارزیابی فرآیند اصلاح سطحی با طیفسنجی مادون قرمز، روشی نوین جهت تهیه قرصهای غیر قابل نفوذ از مواد پودری با استفاده تلفیقی از پرس هیدرولیکی و پرس ایزواستاتیک سرد معرفی میگردد. استفاده از سیلان با طول زنجیر آلیفاتیکی بلند در مقایسه با سیلان کوتاهزنجیر میتواند با ایجاد یک سطح بسیار آبگریز انرژی سطح سیلیکا را به شکل معناداری تغییر دهد، به گونهای که زاویه تماس آب که در مورد سیلیکای اصلاحشده با سیلان با طول زنجیر آلیفاتیکی سه کربنه 47 درجه مشاهده شده بود به 137درجه در مورد سیلان با زنجیر 16 کربنه تغییر یافت. در ادامه شرایط سطحی سیلیکا با استفاده از مقدار سیلان به سیلیکای مصرفی تغییر داده شد و پخش ذرات پرکننده در ماتریس پلیمری به عنوان نمونهای از اهمیت اندازهگیری دقیق انرژی سطحی مورد کنترل قرار گرفت.