فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

ساکارز به‌عنوان منبع کربوهیدرات و بور به‌عنوان عامل تأثیرگذار در انتقال کربوهیدرات، در رشد نشاها تأثیر مثبت دارد. در این تحقیق به اثر تغذیه ساکارز و اسیدبوریک روی کیفیت نشا در خزانه و میوه گوجه‌فرنگی در مزرعه پرداخته شده است. ابتدا بذور رقم سوپرآ در سینی نشا کشت شدند.‌ نشاها به دو گروه 1- محلول‌پاشی در خزانه، 2- محلول‌پاشی پس از انتقال به مزرعه، تقسیم شدند. محلول‌پاشی هر گروه طی سه مرحله با غلظت‌های 0، 5 و 10 درصد ساکارز و 0،‌ 1/0 و 2/0 درصد اسیدبوریک، انجام شد. نتایج نشان داد که تغذیه با ساکارز و بور در خزانه، طول نشا و سطح برگ را تا 30 درصد نسبت به شاهد کاهش داد که برای کاهش استرس ناشی از انتقال به مزرعه مناسب می‌باشد. در نتیجه‌ی کاهش رشد قسمت هوایی، نسبت ریشه به ساقه نشاها تا 35 درصد نسبت به شاهد افزایش یافت. همچنین محلول‌پاشی نشاها با 10 درصد ساکارز همراه با 1/0 درصد اسیدبوریک، موجب افزایش وزن خشک ساقه نشا تا 04/0 گرم و کاروتنوئید تا 214/0 میلی‌گرم در گرم وزن‌تر شد. پس از انتقال به مزرعه نیز، بیشترین تعداد گل با 86/114 و بالاترین تعداد خوشه با 7/19 عدد در اسیدبوریک 2/0 درصد مشاهده شد. همچنین افزایش تعداد میوه تا 70/18 عدد در ساکارز پنج درصد همراه با اسیدبوریک 1/0 درصد نسبت به شاهد (40/10 عدد) دیده شد. به‌طور کلی بالا بردن ذخایر کربوهیدراتی نشا از طریق محلول‌پاشی با ساکارز عامل کلیدی استقرار در مزرعه می‌باشد. از طرف دیگر بور انتقال ساکارز را درون گیاه میسر می‌سازد.