تأثیر آموزش مثبتاندیشی به شیوه گروهی بر شایستگی هیجانی- اجتماعی و کیفیت دوستی دانشآموزان
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 کارشناسی ارشد برنامه ریزی درسی، علوم تربیتی وروانشناسی بیرجند بیرجند ایران
3 کارشناسی ارشد آموزش بزرگسالان، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران
4 کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سمنان سمنان، ایران
5 کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سمنان سمنان، ایران
doi
10.22091/jrim.2025.11528.1114چکیده
این پژوهش با هدف بررسی تأثیر آموزش مثبت اندیشی به شیوه گروهی بر شایستگی هیجانی- اجتماعی و کیفیت دوستی دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر بیرجند بود. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش عبارت بود از تمامی دانش آموزان پسر پایه ششم ابتدایی شهر بیرجند که در سال تحصیلی 1403-1402 مشغول به تحصیل بودند. از میان جامعه آماری تعداد ۳۰ دانشآموز به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب، و همگی در قالب دو گروه آزمایش (۱۵) و گواه (۱۵) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه ۵۰ دقیقه ای تحت آموزش مثبت اندیشی قرار گرفتند. به منظور جمعآوری دادههای پژوهش از پرسشنامه شایستگی هیجانی- اجتماعی دانش آموز (Zu & Jessi, 2012) و پرسشنامه کیفیت دوستی (Zohrevand & Hijazi, 2001) استفاده شد. دادههای پژوهش با استفاده از روش تحلیل کوواریانس تکمتغیره و چندمتغیره مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که آموزش مثبت اندیشی بر شایستگی هیجانی – اجتماعی و کیفیت دوستی اثر معناداری داشته است (۰۵/۰p<). به بیان دیگر؛ شایستگی هیجانی – اجتماعی و کیفیت دوستی در نتیجه آموزش مثبت اندیشی بهبود معناداری پیدا نموده است. با توجه به نتایج به دستآمده میتوان گفت که از جمله رویکردهای آموزشی سازنده در جهت بهبود و تقویت متغیرهای هیجانی- اجتماعی و ارتباطی، رویکرد آموزشی مثبت اندیشی است