تأثیر آموزش مثبت‌اندیشی به شیوه گروهی بر شایستگی هیجانی- اجتماعی و کیفیت دوستی دانش‌آموزان

نویسندگان

1 استادیار گروه علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

2 کارشناسی ارشد برنامه ریزی درسی، علوم تربیتی وروان‌شناسی بیرجند بیرجند ایران

3 کارشناسی ارشد آموزش بزرگسالان، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران

4 کارشناسی ارشد روان‌شناسی عمومی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه سمنان سمنان، ایران

5 کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه سمنان سمنان، ایران

doi
10.22091/jrim.2025.11528.1114
چکیده

این پژوهش با هدف بررسی تأثیر آموزش مثبت ­اندیشی به شیوه گروهی بر شایستگی هیجانی- اجتماعی و کیفیت دوستی دانش ­آموزان مقطع ابتدایی شهر بیرجند بود. روش پژوهش حاضر نیمه ­آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش عبارت بود از تمامی دانش­ آموزان پسر پایه ششم ابتدایی شهر بیرجند که در سال تحصیلی 1403-1402 مشغول به تحصیل بودند. از میان جامعه آماری تعداد ۳۰ دانش­آموز به روش نمونه­ گیری در دسترس انتخاب، و همگی در قالب دو گروه آزمایش (۱۵) و گواه (۱۵) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه ۵۰ دقیقه ­ای تحت آموزش مثبت­ اندیشی قرار گرفتند. به ­منظور جمع­آوری داده­های پژوهش از پرسش‌نامه شایستگی هیجانی- اجتماعی دانش ­آموز (Zu & Jessi, 2012) و پرسش‌نامه کیفیت دوستی (Zohrevand & Hijazi, 2001) استفاده شد. داده‌های پژوهش با استفاده از روش تحلیل کوواریانس تک‌متغیره و چندمتغیره مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که آموزش مثبت ­اندیشی بر شایستگی هیجانی – اجتماعی و کیفیت دوستی اثر معناداری داشته است (۰۵/۰p<). به بیان دیگر؛ شایستگی هیجانی – اجتماعی و کیفیت دوستی در نتیجه آموزش مثبت ­اندیشی بهبود معناداری پیدا نموده است. با توجه به نتایج­ به ­دست‌آمده می­توان گفت که از جمله رویکردهای آموزشی سازنده در جهت بهبود و تقویت متغیرهای هیجانی- اجتماعی و ارتباطی، رویکرد آموزشی مثبت ­اندیشی است