صورت بندی گفتمانی علمای شیعه در انقلاب مشروطه(نگاهی تحلیلی-گفتمانی به جبههبندی گفتمانی علمای شیعه در انقلاب مشروطه)
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی دانشکده مطالعات جهان دانشگاه تهران و عضو وابسته پژوهشکده امام خمینی(س) و انقلاب اسلامی
2 کارشناسی ارشد علوم سیاسی- گرایش اندیشه سیاسی در اسلام- پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی
3 دانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه تهران
doi
چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی نحوة صورتبندی گفتمانیِ خردهگفتمانهای موجود در گفتمان علمای شیعه و واکاوی چگونگی ظهور این خردهگفتمانها و مداقة تاریخی- گفتمانی در اندیشهورزی این خردهگفتمانها در باب مشروطیت است. روش/رویکرد پژوهش: این مقاله، بااستفاده از روش گفتمانی «تضادمحور» میشلپشو و اتخاذ رویکردی تاریخی– تحلیلی به بررسی صورتبندی گفتمانی علمای شیعه در انقلاب مشروطه پرداخته است. یافتهها و نتایج پژوهش: انقلاب مشروطه یکی از نقاط عطف تاریخی و بینظیر در تاریخ ایران معاصر محسوب میشود. در این برهه، اندیشهها، نظرها، و گفتمانهای مختلفی از بطن جامعه سربرآوردند.برایناساس، خردهگفتمانهای موجود در گفتمان عام روحانیت شیعی، به مؤلفهها و عناصر اصلی مدرنیته بیتوجه بودند و بیشتر باتوجه به کنش گفتمانهای رقیب(اعم از نظری و عملی) و در تضاد با یکدیگر بودند که به تولید متون و مفاهیم در باب مشروطه پرداخته و نسبت خویش را با مشروطیت تعیین کردند. این امر باعث شد که این گفتمانها از درک واقعی مدرنیته عاجز باشند و در نسبت خود با آموزههای مشروطیت ناسازواریهای زیادی داشته باشند. گو اینکه همین ناسازواری در ماهیت انقلاب مشروطیت در ایران باعث ابهام و بعدها شکست این جنبش گشت.