نقش مؤلفههای تابآوری تحصیلی و راهبردهای خودتنظیمی در تمایزگذاری دانشجویان اهمالکار و غیر اهمالکار
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه قم، قم، ایران.
2 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فرهنگیان، قم، ایران
3 کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.22091/jrim.2024.10691.1066چکیده
هدف از پژوهش حاضر تعیین نقش مؤلفههای تابآوری و راهبردهای خودتنظیمی در تمایزگذاری بین دانشجویان اهمالکار و غیر اهمالکار بود. این پژوهش از نوع علی مقایسهای و با روش تحلیل تابع تشخیص انجام شد. جامعۀ آماری پژوهش حاضر کلیۀ دانشجویان دختر و پسر دانشگاه قم، در سال تحصیلی 1399- 1400 به تعداد 10071 نفر بودند که بر اساس جدول کرجسی و مورگان تعداد 420 دانشجو با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در این پژهش شامل مقیاس اهمالکاری تحصیلی سولومن و راثبلوم (1984)، پرسشنامه تابآوری تحصیلی ساموئلز (2004) و پرسشنامه راهبردهای خودتنظیمی پنتریچ و دیگروت(1990) بود. دادههای جمعآوری شده با استفاده از روش تحلیل تابع تشخیص مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتههای حاصل از تحلیل تابع تشخیص به یک تابع معنادار منجر شد که طبق این تابع راهبردهای خودتنظیمی فراشناختی، انگیزشی و مؤلفهی مسئله محور مربوط به تابآوری دارای بالاترین توان تمایز در دو گروه دانشجویان بودند. همچنین نتایج تابع تشخیص نشان داد که حدود 78 درصد افراد به درستی در طبقات اولیه گروه بندی شدند. با توجه به یافتههای پژوهش میتوان از طریق تدوین برنامههای مناسب آموزشی و اجرای راهکارهای تقویت تابآوری تحصیلی و خودتنظیمی و همچنین ایجاد محیط تسهیلکننده برای یادگیرندگان، اهمالکاری تحصیلی دانشجویان را کاهش و به بهبود عملکرد تحصیلی آنان کمک کرد.