تأثیر میزان رس و شوری خاک بر رابطه کربن آلی خاک با عملکرد گندم
نویسندگان
1 استادیار مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی خراسان رضوی
2 کارشناس ارشد پژوهشی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی خراسان رضوی
3 کارشناس مسئول تغذیه گیاهی مدیریت زراعت سازمان جهاد کشاورزی خراسان رضوی
doi
10.22092/ijsr.2013.126270چکیده
ویژگیهای خاک به طور بالقوه در افزایش و یا کاهش تجمع مقدار مواد آلی خاک مؤثر است. به منظور بررسی اثر کمّی کربن آلی خاک در عملکرد دانه گندم تعداد 202 مزرعه گندم آبی در استان خراسان رضوی انتخاب و میزان کربن آلی و سایر خصوصیات فیزیکی و شیمیایی خاک در هر یک از مزارع تعیین گردید. در هر مزرعه عملکرد دانه گندم پس از ثبت به دوگروه جامعه با عملکرد بالا (بیش از 5 تن در هکتار) و جامعه با عملکرد پایین (کمتر از 5 تن در هکتار) تقسیم و هر یک از این گروهها نیز بر اساس قابلیت هدایت الکتریکی خاک (شوری) و میزان رس به گروههای کوچکتری تقسیم شدند. نتایج نشان داد که همبستگی مثبت و معنیداری بین مقدارکربن آلی خاک و عملکرد دانه وجود دارد (01/0, P<64/0R2=)، اگرچه این همبستگی در جامعه با عملکرد پایین) 01/0, P<66/0R2adj =) نسبت به جامعه با عملکرد بالا (01/0, P<34/0R2adj=) قویتر بود. بر این اساس به ازای افزایش یک گرم در کیلوگرم کربن آلی در خاک عملکرد دانه گندم به طور میانگین 286 کیلوگرم در هکتار افزایش یافت. در حالی که رابطه مثبتی بین کربن آلی خاک و عملکرد دانه در خاکهایی با میزان رس کمتر از150 گرم در کیلوگرم وجود داشت این رابطه در خاکهایی با رس بیش از 150گرم در کیلوگرم ضعیفتر بود. رابطهقوی تری نیز بین کربن آلی خاک و عملکرد دانه در خاکهایی با میزان شوری بیشتر از 6 دسیزیمنس بر متر نسبت به خاکهایی با شوری کمتر از 6 دسیزیمنس بر متر وجود داشت. این نتایج نشان داد که محدودیت خاکهای شور و سبک را میتوان با افزایش کربن آلی خاک تا حدود زیادی برطرف نمود. با توجه به وضعیت کربن آلی خاک در کشور و فرض تشابه نتایج بدست آمده از این مطالعه برای آن، با یک واحد افزایش کربن آلی خاک (1 گرم در کیلوگرم) 8/7 درصد به کل تولید گندم آبی کشور افزوده خواهد شد، با این وجود مقدار افزایش بستگی کامل به عملکرد جامعه هدف دارد.