رابطه سبکهای یادگیری و انگیزش درونی دانشآموزان پایه یازدهم با نقش میانجی پیوند معلم- شاگردی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد، گروه علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد الکترونیک، تهران، ایران
2 کارشناس ارشد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ایلام، ایلام، ایران
3 کارشناس ارشد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران
4 کارشناس ارشد، گروه علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور اراک، اراک، ایران
5 کارشناس ارشد، گروه مدیریت، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، تهران، ایران
6 دانشجوی کارشناس ارشد، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اسلام آباد غرب، کرمانشاه، ایران.
doi
10.22091/jrim.2023.10184.1044چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه سبکهای یادگیری (عینی، مشاهدة تاملی، آزمایشگری فعال و عینی) و انگیزش درونی با نقش میانجی پیوند معلم- شاگردی انجام گرفت. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعة آماری شامل کلیه دانشآموزان پایه یازدهم منطقه یک شهر زنجان به تعداد 5600 نفر در سال تحصیلی 03-1402 بود که از بین آنها به روش نمونهگیری در دسترس و براساس جدول مورگان تعداد 300 نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامههای سبک یادگیری کلب (1984)، مقیاس انگیزش درونی آمابایل و همکاران (١٩٩٤) و رابطه معلم - شاگرد موری و زیواچ (۲۰۱۱) استفاده شد. دادهها با استفاده از مدلیابی معادلات ساختاری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافتهها نشان دادند: بین سبک یادگیری عینی، مشاهدة تأملی و آزمایشگری فعال با انگیزة درونی ارتباط مستقیم و معناداری وجود دارد ولی با سبک یادگیری انتزاعی رابطهای یافت نشد. همچنین بین سبک یادگیری عینی، مشاهدة تأملی و آزمایشگری فعال با پیوند معلم- شاگرد ارتباط مستقیم و معناداری وجود دارد ولی با سبک یادگیری انتزاعی رابطهای یافت نشد (01/0p<)؛ نیز بین سبک یادگیری عینی، تأملی و آزمایشگری فعال بهطور غیرمستقیم و با میانجیگری پیوند معلم- شاگرد با انگیزش درونی ارتباط معناداری وجود دارد؛ اما با سبک یادگیری انتزاعی بهطور غیرمستقیم ارتباط معناداری یافت نشد (01/0p<). در نتیجه به نظر میرسد که در جهت بهبود انگیزة درونی دانشآموزان میتوان سبکهای یادگیری و پیوند معلم- شاگرد را مورد بررسی قرار داد.