تأثیر دو نوع کودهای زیستی بر عملکرد گندم آبی در شمال خوزستان

نویسندگان

1 دانشیار موسسه تحقیقات خاک و آب

2 دانشیار موسسه تحقیقات خاک و آب

3 مربی پژوهش مرکز تحقیقات کشاورزی صفی آباد – دزفول

4 مربی پژوهش موسسه تحقیقات خاک و آب

doi
10.22092/ijsr.2013.126241
چکیده

این پژوهش به منظور بررسی تأثیر کودهای زیستی نیتروکسین و نیتراژین بر افزایش عملکرد گندم آبی (Triticum aestivum L.) رقم چمران، در دو آزمایش جداگانه در یک قطعه زمین، در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی طی سال زراعی 89-1388 در مرکز تحقیقات کشاورزی صفی آباد- دزفول اجرا گردید. تیمارهای آزمایش اول عبارت بودند از1- آغشته نمودن دانه با کود زیستی نیتروکسین (T1) 2- آغشته نمودن دانه با کود زیستی استریل شده نیتروکسین (T2) و3- شاهد (T3، بدون استفاده از کود زیستی نیتروکسین) و در آزمایش دوم شامل 1- آغشته نمودن دانه با کود زیستی نیتراژین (T1) 2- آغشته نمودن دانه با کود زیستی استریل شده نیتراژین (T2) و3- شاهد(T3، بدون استفاده از کود زیستی نیتراژین). نتایج نشان داد که اثر تیمارها بر عملکرد دانه و عملکرد کاه معنی­دار گردید. بالاترین عملکردهای دانه (5615 و 5667 کیلوگرم در هکتار) و کاه (6556 ،6565 کیلوگرم در هکتار) ناشی از آغشته نمودن دانه با کودهای زیستی نیتروکسین و نیتراژین (T1) بود. اثر تیمارها بر تعداد دانه در خوشه، تعداد خوشه در بوته، تعداد خوشه در متر مربع و میزان جذب نیتروژن، فسفر و پتاسیم توسط دانه معنی­دار گردید و مصرف کودهای نیتروکسین و نیتراژین نسبت به نوع استریل شده آن و شاهد، شاخص های مزبور را بیشتر افزایش داد.