اولویتبندی راهبردهای امنیت پایدار در آمایش مناطق مرزی(مطالعه موردی: استان کردستان)
نویسندگان
1 دانشگاه ارومیه
2 دانشگاه صنعتی اصفهان
3 دانشگاه خوارزمی
doi
10.22067/pg.v1i2.43204چکیده
از مهمترین عوامل تهدیدکننده امنیت یک جامعه، وجود نابرابریهای فضایی بین مناطق مختلف جغرافیایی آن است. این نابرابریهای توسعهای، شکافهای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی را عمیقتر میکند. دراینبین مناطق مرزی کشور با مشکلات بسیاری ازجمله: خالی شدن سکنه، مهاجرت مرزنشینان، جدای گزینی از برنامههای توسعه کشور، عدم امنیت پایدار و... مواجهاند که این امر ضرورت انجام مطالعات علمی و نظمبخشی به تصمیمگیری از طریق تدوین و اولویت بندی راهبردها و برنامههای توسعه کارآمد در چارچوب آمایش مناطق مرزی را انکارناپذیر میسازد. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و میدانی (بر اساس پرسشنامه) در قالب طیف لیکرت است. در این پژوهش بر اساس نظرات کارشناسان نقاط قوت، ضعف، فرصتها و تهدیدهای امنیت پایدار در منطقه در قالب مدل SWOT مطالعه، شناسایی و مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که وضعیت توسعه امنیت پایدار استان کردستان از الگوی تهاجمی (SO) تبعیت میکند. با توجه به تعریف این الگو، باید راهبردهایی را اتخاذ کرد که با بهرهگیری از نقاط قوت درصدد بهرهبرداری از فرصتها برآییم و بتوانیم به توسعه پایدار امنیت دستیابیم. درنهایت از روش QSPM با توجه به شرایط فعلی، اولویتبندی راهبردهای مناسب در جهت آمایش مناطق مرزی مشخص گردید. یافتههای حاصل از اولویت بندی راهبردها نشان میدهد که از بین راهبردهای تدوینشده بالاترین جذابیت مربوط به آمادهسازی حداکثری نیروی انتظامی جهت مقابله با ناامنیهای احتمالی با نمره 65/6 است و پایینترین جذابیت به راهبرد مبارزه با اشرار و قاچاقچیان در سطح استان با نمره 15/5 تعلق دارد.