تأثیر باکتریهای شورزی مولد پلی ساکارید بر رشد گندم در تنش های خشکی و شوری
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد گروه علوم خاک دانشگاه تهران
2 استادیار گروه علوم خاک دانشگاه تهران
3 دانشیار گروه علوم خاک دانشگاه تهران
doi
10.22092/ijsr.2013.126227چکیده
شوری و خشکی از مهمترین تنشهایی هستند که باعث کاهش قابلیت تولید محصولات زراعی مانند گندم در خاکهای مناطق خشک و نیمه خشک می شوند. در این مطالعه به منظور بررسی تأثیر جدایههای باکتریهای نمک دوست مولدپلیمر( پلیساکارید ) بر کاهش اثرات شوری و خشکی، ابتدا باکتریهای برتر نمک دوست مولد پلی ساکارید از خاکهای شور اشتهارد جداسازی شدند. سپس آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار بر روی گندم انجام شد. فاکتورها شامل: باکتری (در چهار سطح بدون تلقیح باکتری (B1)، جدایه باکتری TP7(B2)، جدایه باکتری TP5 (B3)، هردو جدایه باکتری (B4))، خاک شور (در چهار سطح 2، 4، 8، 16 دسی زیمنس بر متر) و آب (در دو سطح رطوبتی 25 و 75 درصد آب قابل استفاده برای گیاه) بودند. تعیین ترادف ژنی S rRNA16 نشان داد جدایه TP7 به میزان 5/98 % با سویه T)) Bacillus subtlis susp.Inaquosorum. و جدایه TP5 به میزان7/97 % با سویه SM19(T) از باکتری Marinobacter lipolyticus قرابت فیلوژنی دارند. نتایج نشان داد که بذرهای گندم تلقیح شده با جدایههای باکتری در مقایسه با شاهد (عدم تلقیح) در همه سطوح شوری سبب افزایش در صفات درصد و سرعت جوانه زنی، وزن تر و خشک ریشه و اندام هوایی گردید (p<0.05 (. این افزایش در تیمارهای تلقیح شده با هر دو جدایه باکتری و همچنین در شوریهای 8 و16دسیزیمنس برمتر در هر دو سطوح رطوبتی چشمگیرتر بوده است.