تأثیرسدیم نیتروپروساید بر افزایش پتانسیل گیاهپالایی عنصر روی بهوسیله ریشه گلرنگ
نویسندگان
1 گروه پالایش زیستی، دانشکده مهندسی انرژی و فناوری های نوین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 گروه آمار، سازمان توسعه تجارت، تهران، ایران
3 گروه زیست شناسی، واحد شهرقدس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 گروه میکروبیولوژی نفت، پژوهشکده علوم پایه کاربردی، جهاد دانشگاهی، دانشگاه شهید بهشتی تهران، تهران، ایران.
5 سازمان حفاظت محیطزیست، تهران، ایران
doi
چکیده
سابقه و هدف: استفاده از مولکولهای سیگنال نظیر سدیم نیتروپروساید، بهعنوان دهنده نیتریک اکساید، افزایش پتانسیل گیاه پالایی را در برخی از گونههای گیاهی افزایش میدهد. بنابراین مطالعه پیش رو با هدف بررسی نقش سدیم نیتروپروساید در افزایش پتانسیل گیاهپالایی و پاسخ های فیزیولوژیک ریشه گیاه گلرنگ تحت تنش عنصر روی انجام شد. مواد و روشها: تیمارها در قالب طرح کاملاً تصادفی با 5 تکرار اعمال گردیدند. پس از 10 روز، سطح نشانگرهای تنش اکسیداتیو (نظیر پراکسید هیدروژن و پراکسیداسیون لیپید) و مقدار ترکیبات آنتیاکسیدانت (نظیر گلوتاتیون، آسکوربات و فیتوکلاتین)، مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج و بحث: بهکارگیری سدیم نیتروپروساید منجر به تخفیف ممانعت از رشد ناشی از زیادی عنصر روی در ریشه گیاهان گردید که این امر احتمالاًبه واسطه القاء برخی از ترکیبات آنتیاکسیدانت میباشد. در قیاس با گیاهانی که تنها در معرض عنصر روی قرار گرفته بودند، استفاده از سدیم نیتروپروساید منجر به کاهش مقدار نشانگرهای تنش اکسیداتیو و همچنین فعالیت آنزیم سوپراکساید دیسموتاز شد. هیچگونه ارتباط آماری معنیداری بین استفاده از سدیم نیتروپروساید و مقدار آسکوربات و گلوتاتیون مشاهده نشد درحالیکه تحت بهکارگیری سدیم نیتروپروساید، میزان فیتوکلاتین ها بهطورمعنیداری افزایش یافت. نتیجهگیری: نتایج بهدستآمده از این تحقیق نشان میدهند که بهکارگیری سدیم نیتروپروساید منجر به افزایش مقاومت نسبت به سمیت ناشی از عنصر روی میشود که این امراحتمالاً بهواسطه کلات شدن بیشتر روی از طریق تحریک تولید فیتوکلاتین انجام میشود.
