توانش تعاملی و آهنگ در آموزش آلمانی

نویسندگان

1 استادیار زبان و ادبیات آلمانی واحد تهران مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.48308/clls.2023.231266.1176
چکیده

مقدمه: از آنجا که هدف نهایی از یادگیری زبان خارجی، توانایی ایجاد ارتباط در آن زبان است، مفهوم توانش ارتباطی به معنای توانایی به‌کارگیری زبان در بافت‌های اجتماعی مختلف اهمیت بسزایی در مطالعه پیرامون آموزش و یادگیری زبان خارجی دارد. از سوی دیگر، آهنگ به عنوان رمزگان پیرازبانی که تأثیر مستقیم در لحن زبان‌آموز یا همان لهجه خارجی دارد، از جنبه‌های بسیار مهم در خصوص زبان خارجی است. پیشینه مطالعات: چامسکی (1965) به مفهوم کنش در برابر توانش اشاره می‌کند. هایمز (1972) مفهوم توانش را گسترش می‌دهد تا کاربرد زبان در موقعیت‌های اجتماعی را دربربگیرد و از این رو توانش ارتباطی را معرفی می‌کند. براساس مطالعات کرامش (1986) مفاهیم مخاطب و بافت ارتباط عوامل اصلی هستند که تواش ارتباطی را از توانش تعاملی مشخص می‌کنند. به اعتقاد یانگ (2011) توانش تعاملی شامل منابع زبانی، تعاملی و هویتی می‌شود. مارکی (2008) توانش تعاملی را در سه سطح نظام‌های صوری، نشانه‌شناختی و مشخصه‌های پیرازبانی مطرح می‌کند.روش‌شناسی: در این مقاله سعی بر آن است که با گذار از توانش زبانی و توانش ارتباطی به توانش تعاملی، که همان توانش ارتباطی متکی به مخاطب و بافت است، به نقش آهنگ در ویژگی تعاملی مکالمه بپردازیم. هدف این مقاله معرفی کارکردهای آهنگ در زبان آلمانی و اشاره به نقش این رمزگان در رسیدن به سطح توانش تعاملی برای ایجاد ارتباط موفق در این زبان است. نتیجه‌گیری: در تدریس زبان خارجی باید حساسیت زبان آموز را به جنبه های اجتماعی-فرهنگی برانگیخت تا مهارت های تعاملی وی گسترش پیدا کند و هر چه بیشتر به توانش گویشور زبان مادری نزدیک شود.