چالشهای نظام حقوقی مدیریت یکپارچه شهری در ایران، با تاکید بر تمرکززدایی و توسعه پایدار شهری
نویسندگان
1 استادیار، گروه حقوق عمومی، دانشکده حقوق، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه حقوق محیط زیست، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 دانشیار، گروه حقوق محیط زیست، دانشکده حقوق، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران،ایران
doi
چکیده
یکی از شاخصهای اصلی توسعه، رشـد و گسـترش شـهرهای کشـور بخصـوص شهرهای بزرگ آن می-باشد که متعاقب آن با بروز چالشهای زیست محیطی در شهرها و افت زیستپذیری و کیفیت زندگی، نیل به اهداف توسعه پایدار با مانع اساسی روبرو میشود. لذا این مساله مطالعه شهر و پویشهای شهرنشینی را بیشازپیش ضروری می سازد.درمیان نهادهای دولتی و غیردولتی که در زمان حاضر در ایران عهدهدار بخشی از امور مربوط به حفظ محیطزیست شهری میباشند، نمیتوان به سادگی از نقش شهرداری که بازوی اجرایی مدیریت شهری قلمداد میگردد،گذشت.آنچه امروزه شهرداریهای کشور را با چالش اساسی روبرو کرده است، تفرق وظایف و اختیارات حوزه شهری در سازمانهای مختلف است که گاه باعث تعارضاتی در مدیریت منسجم شهر میگردد.این نظام دارای تنگناهای عمدهی قانونی، ساختاری و ارتباطات بینسازمانی است که نیازمند بازخوانی منابع حقوقی مرتبط میباشد. لذا پژوهش حاضر تلاش دارد به تبیین روابط حقوقی دولت و شهرداریها در منابع حقوقی مرتبط بپردازد.روش تحقیق توصیفی–تحلیلی و روش گردآوری اطلاعات بصورت کتابخانهای میباشد. باعنایت به بررسیهای بعمل آمده بنظر میرسد سیستم مدیریت یکپارچه شهری با تکیه بر تمرکززدایی و مدیریت مشارکتی باعث یکپارچه شدن مدیریت شهری خواهد شد و تغییر نظام مدیریت شهری تمرکزگرا به سوی نظام مدیریت شهری غیرمتمرکز و یکپارچه، و اصلاح ساختار اداری–اجرایی امری گریزناپذیر است.این اصلاحات باید بر مدار قانونگرایی،قانونمحوری و التزام به ایجاد پشتوانههای قانونی باشد. بعلاوه شایسته است در این راستا پس از بررسی ساختار سیاسی، فرهنگی و اقتصادی کشور، ابتدا تناقضات و خلاهای قانونی موجود شناسایی و مرتفع گردد و سپس با درنظرگرفتن ظرفیت اجرایی شهرداریها و با شناسایی شرکای استراتژیک، تصدیهای جدید با تنظیم برنامه زمانبندی انتقال یابند.استفاده از تجربیات جهانی، تعامل با مراکز تحقیقاتی و جلب همکاری گسترده سازمانهای مردم نهاد باعث موفقیت هرچه بیشتر این الگو خواهد شد.