حساسیت منابع خاک به تخریب ناشی از فعالیتهای انسانی در دشت ابهر- خرمدره بر مبنای تلفیق روشهای ژئوپدولوژیک و گلاسود
نویسندگان
1 دانش آموخته مقطع دکتری گروه تخصصی خاکشناسی، واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی، تهران
2 دانشیار پژوهش و عضو هیأت علمی گروه تخصصی خاکشناسی، واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی، تهران
3 دانشیار پژوهش و عضو هیأت علمی موسسه تحقیقات خاک و آب، کرج
4 استاد و عضو هیأت علمی گروه تخصصی خاکشناسی، واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی تهران
doi
10.22092/ijsr.2011.126480چکیده
این تحقیق به منظور بررسی وضعیت تخریب خاک در جنوب شرقی استان زنجان انجام شد. نقشه ژئوپدولوژیک منطقه مورد مطالعه با تلفیق لایههای اطلاعاتی شامل اطلاعات لیتولوژیک، ژئومورفیک و پدولوژیک در محیط سامانه اطلاعات جغرافیائی ایلویس تهیه شد. اطلاعات حاصل از نقشه ژئوپدولوژیک و لایههای اطلاعاتی مستخرج از نقشههای خاکشناسی و طبقهبندی اراضی به عنوان اطلاعات ورودی در روش گلاسود بهکار برده شد و نقشه حساسیت خاک به تخریب تهیه شد. روش تهیه نقشه تخریب خاک تهیه شده در این تحقیق، رویکردی نوین در تفسیر و کاربرد اطلاعات موجود در نقشههای خاکشناسی برای تخمین تخریب خاک است. نتایج بهدست آمده نشان داد که تنها کمتر از 14درصد از اراضی مطالعه شده دارای حساسیت کم به تخریب هستند و در شرایط فعلی نیاز به اعمال مدیریت خاصی ندارند ولی در بقیه اراضی مطالعه شده تخریب خاک با درجات مختلف وجود دارد. از مجموع45500 هکتار اراضی منطقه مطالعاتی بیش از 6000 هکتار از نظر حساسیت به تخریب در گروه خاکهای با حساسیت کم، 16400 هکتار در گروه خاکهای با حساسیت متوسط و 16650 هکتار در گروه خاکهای با حساسیت زیاد قرار گرفت که به تناسب درجه حساسیتشان به تخریب، لازم است اقدامات ضروری برای کنترل تخریب انجام شود.