رمزنویسی ادبی در مکاتبات آزادگان دفاع مقدّس
نویسندگان
1 دانش آموختۀ دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید باهنر، کرمان، ایران.
2 دانش آموختۀ دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید باهنر، کرمان، ایران.
3 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید باهنر کرمان
doi
10.22103/jrl.2023.3754چکیده
مکاتبات آزادگان دفاع مقدّس در واقع جزئی از ادبیات اسارتگاهی و گونهای از ادبیات پایداری و مقاومت به حساب میآیند. در ایران، ادبیات مقاومت همواره در کنار قیامهای ظلمستیز از کاوۀ آهنگر گرفته تا تاریخ معاصر در لابهلای صفحات تاریخ پدید آمده است. این گونه ادبیات از سال 57 و پس از پیروزی انقلاب و بیشتر در زمان جنگ هشت سالۀ ایران و عراق نمود بیشتری پیدا کرد و ادبیات اسارتگاهی نیز به تبع آن از زمان زندانهای رژیم پهلوی و بعد از آن در اسارتگاههای عراق به وجود آمد که قسمت اعظم ادبیات اسارتگاهی را مکاتبات آزادگان دفاع مقدّس و خانوادههایشان از طریق نامهها به وجود آوردهاند که گاهی این مکاتبات به دلایل متعدّد از جمله سانسور و خیانت به زبان رمزی بیان شدهاند. نویسندگان این نوع نامهها برای بیان موضوعاتی از قبیل: سیاست، ذکر نام مسؤلان، درد هجران، انتقال اخبار خانوادگی و اسرار جنگی، عزداری ائمّۀ اطهار(ع) و ذکر نام بسیج و سپاه به وجوه ادبی از قبیل: ضربالمثل، تشبیه، استعارۀ، ایهام و جناس قلب کل تمسّک جستهاند تا در این میان، به راحتی مطالب را به طرف مقابل انتقال دهند، در عین حال که دشمن متوجّه مطالب انتقالی آنان نگردد و از آزار و اذیت احتمالی رژیم بعث و منافقین در امان مانند که اینها همه، نشانهای از کاربردی بودن ادبیات و زبان ادبی است و این بر خلاف تصوّر بعضی از آنان است که ادبیات را فقط در تلذّذ معنی میکنند.