پیشبینی رفتارهای پرخطر براساس سبکهای دلبستگی ناایمن: بررسی نقش میانجی ظرفیت تاملی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد روان شناسی بالینی کودک و نوجوان، گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 کارشناس ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، دانشگاه علوم تحقیقات، تهران، ایران.
3 کارشناس ارشد روان شناسی، گروه روانشناسی، دانشگاه علوم تحقیقات شهر قدس، تهران، ایران.
4 دانشجوی دکتری روان شناسی بالینی، گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
5 کارشناس ارشد روان شناسی، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران.
6 دانشیار، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.30473/sc.2022.65905.2816چکیده
مقدمه: نتایج برخی پژوهشها نشان داده که دلبستگی نا ایمن با رفتارهای پر خطر ارتباط دارد. اما مکانیزم زیربنایی این رابطه بررسی نشده است. از اینرو، مطالعهی حاضر به منظور بررسی نقش میانجی ظرفیت تأملی در ارتباط بین سبکهای دلبستگی ناایمن و رفتارهای پر خطر انجام گرفته است. روش: این مطالعه یک پژوهش از نوع توصیفی- همبستگی بود. نمونه مورد مطالعه شامل دانشجویان شهر تهران بودند که از بین آنها 329 به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. آزمودنیها پرسشنامههای ظرفیت تأملی، سبکهای دلبستگی ناایمن و پرسشنامه رفتارهای پر خطر را تکمیل کردند. برای تحلیل دادهها از روش تحلیل مسیر استفاده شد. یافتهها: نتایج نشان دهندهی اثر مستقیم ظرفیت تأملی بر رفتارهای پرخطر بود. همچنین نقش میانجی ظرفیت تأملی بین سبکهای دلبستگی و رفتارهای پرخطر معنادار بود. نتیجه گیری: براساس یافتهها میتوان نتیجه گرفت که دلبستگی ناایمن به همراه ظرفیت تأملی نقش مهمی در شکلگیری رفتارهای پرخطر دانشجویان دارند. به همین دلیل مداخلات رواندرمانی برای پیشگیری از شکلگیری این رفتارهای پرخطر از اهمیت ویژهای برخوردار هستند.
