تأثیر درمان تعاملی والد-کودک هیجان‏محور بر بهبود کارکردهای اجرایی کودکان مبتلا به افسردگی

نویسندگان

1 دانشیار گروه روان‌شناسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران

2 دانشیار، گروه روان شناسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.

3 دانشیار، گروه روان شناسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.

4 دکتری روانشناسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.

doi
10.30473/sc.2023.65514.2804
چکیده

این پژوهش با هدف تعیین تأثیر درمان تعاملی والد-کودک هیجان ‏محور بر بهبود کارکردهای اجرایی کودکان مبتلا به افسردگی انجام شد. پژوهش نیمه‏آزمایشی با طرح پیش‏آزمون و پس‏آزمون با دو گروه آزمایش و گواه بود. تمامی کودکان پسر مبتلا به اختلال افسردگی با دامنه سنی 5/5 الی 4 سال مراجعه‏کننده به مرکز مشاوره «شناخت نو» شهر اصفهان در سال 1399 جامعه آماری پژوهش را تشکیل دادند. با روش نمونه‏گیری هدفمند تعداد 30 نفر از کودکان و والدین آن‏ها انتخاب و به شیوه تصادفی ساده در دو گروه مساوی 15 نفری جایگزین شدند. برای گردآوری اطلاعات از چک‏ لیست احساسات کودکان پیش‏دبستانی (لوبی و همکاران، 2004) و مقیاس سنجش رفتاری کارکرد اجرایی- نسخه پیش‌دبستان استفاده شد. درمان تعاملی والد-کودک هیجان‏محور طی 14 جلسه 1 ساعته به‏صورت هفتگی برای آزمودنی‏های گروه آزمایش اجرا شد اما گروه گواه برنامه درمانی را دریافت نکرد و در لیست انتظار قرار گرفتند. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که درمان تعاملی والد-کودک هیجان‏محور بر بهبود کارکردهای اجرایی با ضریب اتای 81/0 تأثیر معناداری داشته است، همچنین این درمان بر مؤلفه‏های کارکردهای اجرایی شامل میزان تغییر، بازداری، برنامه‏ریزی، مهار هیجانی و حافظه فعال مؤثر بوده است. بنابراین می توان درمان تعاملی والد- کودک را به عنوان یک راهبرد درمانی برای والدین، جهت بهبود کارکردهای اجرایی به کار برد.