بررسی عناصر و جزئیات بافت در مجموعه خاطرۀ «پایی‌که جا ماند»

نویسندگان

1 دانش آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه گیلان

2 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه گیلان

doi
10.22103/jrl.2021.2828
چکیده

بافت، مجموعة عناصر و جزئیاتی از زمینه، مکان و زمان است که شرایط تولید و بازتولید معنا را در یک اثر ادبی مشخص می­کند. تحلیل آثار خاطره‌نویسی پایداری با مختصه­های زبان­شناختی و فرازبانی دخیل در خلق معنا بیانگر کیفیت ارتباط دو سویة زبان و گفتمان،  همچنین ارتباط بین شخصیت­های روایت است.در این جستار با روشی تحلیلی توصیفی تلاش کرده­ایم تا مهم‌ترین عوامل زبانی و فرازبانی (پیرازبانی) در کارکرد لایه‌های متعدد از عناصر و جزئیات بافت در خلق و بازتولید معنا را در مجموعه خاطرات «پایی که جا ماند» مورد بررسی  قرار دهیم. هدف از این پژوهش نشان دادن­کیفیت ­وحدت یا پراکندگی معنای اثر در زمان وقوع، تولید و بازتولید رویدادها از منظر زبان­­شناسی­شناختی است. نتایج نشان می‌دهد راوی اثر ضمن تثبیت زمان و مکان روایی با کاربرد مجموعه‌ای از عناصر زبانی و فرازبانی بافت، نظیر اشارات، عبارت‌های کنایی، استعاری همچنین وجوه فرازبانی بافت فرهنگی و بافت موقعیت، زمینه را برای نزدیک شدن مخاطب به امر واقع پدید آورد.