بررسی عناصر و جزئیات بافت در مجموعه خاطرۀ «پاییکه جا ماند»
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه گیلان
2 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه گیلان
doi
10.22103/jrl.2021.2828چکیده
بافت، مجموعة عناصر و جزئیاتی از زمینه، مکان و زمان است که شرایط تولید و بازتولید معنا را در یک اثر ادبی مشخص میکند. تحلیل آثار خاطرهنویسی پایداری با مختصههای زبانشناختی و فرازبانی دخیل در خلق معنا بیانگر کیفیت ارتباط دو سویة زبان و گفتمان، همچنین ارتباط بین شخصیتهای روایت است.در این جستار با روشی تحلیلی توصیفی تلاش کردهایم تا مهمترین عوامل زبانی و فرازبانی (پیرازبانی) در کارکرد لایههای متعدد از عناصر و جزئیات بافت در خلق و بازتولید معنا را در مجموعه خاطرات «پایی که جا ماند» مورد بررسی قرار دهیم. هدف از این پژوهش نشان دادنکیفیت وحدت یا پراکندگی معنای اثر در زمان وقوع، تولید و بازتولید رویدادها از منظر زبانشناسیشناختی است. نتایج نشان میدهد راوی اثر ضمن تثبیت زمان و مکان روایی با کاربرد مجموعهای از عناصر زبانی و فرازبانی بافت، نظیر اشارات، عبارتهای کنایی، استعاری همچنین وجوه فرازبانی بافت فرهنگی و بافت موقعیت، زمینه را برای نزدیک شدن مخاطب به امر واقع پدید آورد.