تبیین و اولویت بندی شاخص های همگرایی بخش های دفاعی و غیردفاعی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت راهبردی پدافند غیرعامل دانشگاه و پژوهشگاه عالی دفاع ملی و تحقیقات راهبردی
2 استادیار دانشگاه صنعتی مالک اشتر
3 استاد دانشگاه صنعتی مالک اشتر
doi
چکیده
هدف پژوهش حاضر دستیابی به تبیین شاخصهای همگرایی بخشهای دفاعی و غیردفاعی و اولویتبندی آنها است. پس از بیان مفاهیم همگرایی و انواع آن، نظریههای همگرایی بین بخشهای دفاعی و غیردفاعی مطرح و با انجام مطالعه تطبیقی، در نهایت جمعبندی و نتیجهگیری میگردد. این پژوهش به روش توصیفی از نوع همبستگی انجام شده است. جامعه آماری آن، 32 نفر از متخصصان فعال در این حوزه هستند که با روش تمام شمار به عنوان نمونه آماری نیز انتخاب شدند. به منظور گردآوری دادهها و بر اساس ابعاد و مدل پژوهش از پرسشنامه به عنوان ابزار اصلی استفاده گردید. برای بررسی و یافتن پاسخ سوالهای تحقیق از آزمونهای رتبهبندی فریدمن، تحلیل عامل اکتشافی استفاده گردید. دادههای گردآوری شده با نرمافزار اسپیاساس تجزیه و تحلیل شدند. با توجه به شاخصهای همگرایی و نتایج آزمون انجام شده و رتبه بندی فریدمن، بالاترین امتیاز به «پویایی» و کمترین امتیاز به «رسوم» مربوط میشود. در عامل اکتشافی و استخراج عاملها، کمترین اشتراکات "توجه به اعتماد متقابل" و بیشترین آن "نوآوری در فناوری" 923/0 میباشد. در چرخش عاملها 12 عامل و در مجموع 799/83 واریانس را به خود اختصاص دادند. در نتیجهگیری، شاخصها در دو دستهبندی "بافتارها و نیازهای مشترک" و "ظرفیتهای لازم جهت ایجاد همگرایی" تقسیمبندی گردیدند که در دسته اول، "اهداف مشترک" و "رسوم" و در حالت دوم "پویایی" و "تصمیمگیری مشترک" بیشترین و کمترین اولویت را به خود اختصاص دادند.