جلوههای کهنالگویی ادبیات پایداری در آثار سیمین دانشور
نویسندگان
1 زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحدشهرکرد، دانشکدۀ علوم انسانی واحد شهر کرد،
2 گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ علوم انسانی واحد دانشگاه آزاد اسلامی فسا، فسا، ایران
3 گروه زبان و ادبیات فارسی ، دانشکده علوم انسانی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهرکرد، شهرکرد، ایران
doi
10.22103/jrl.2019.2306چکیده
سیمین دانشور در ادبیات داستانی ایران جایگاه ارجمندی دارد. او در آثارش به عموم گونههای ادبیات پرداختهاست. چگونگی کاربست گونۀ ادبیات پایداری در داستانهای این بانوی نویسنده و تحلیل آنها بر اساس جستارهای کهنالگویی، ظرفیت موضوعی یک پژوهش دانشگاهی را دارد؛ از طرفی تاکنون آثار داستانی دانشور، از این منظر مورد واکاوی قرار نگرفتهاست. با توجه به جایگاه کارل گوستاو یونگ در روانشناسی اعماق، پس از نمونهیابی، مبانی تحلیلی تحقیق بر پایۀ آرای این روانشناس استوار گردید. چون موضوع پژوهش، بینارشتهای (ادبیات و روانشناسی) است، پیش از ورود به بحث به قدر ضرور، زندگی و آثار داستانی دانشور و نظریات یونگ تبیینگردید تا به درک مفاهیم کمک کند. یافتههای پژوهش، اعتنامندی نویسنده به ادبیات پایداری با زمینههای کهنالگویی و کاربست ویژۀ آن را در رمان سووشون آشکار مینماید و مشخص میکند که بنمایۀ این رمان بر پایۀ ادبیات پایداری است.