جداسازی و بررسی صفات محرک رشد گیاهی(PGP) برخی از سودوموناس های فلورسنت بومی خاکهای ایران
نویسندگان
1 دانشجوی سابق کارشناسی ارشد گروه خاکشناسی دانشگاه تهران
2 استادیار پژوهش موسسه تحقیقات خاک و آب
3 دانشجوی سابق کارشناسی ارشد گروه خاکشناسی دانشگاه تهران
4 دانشیار گروه خاکشناسی دانشگاه تهران
5 استادیار پژوهش موسسه تحقیقات خاک و آب
doi
10.22092/ijsr.2018.127130چکیده
در این تحقیق به منظور اطلاع از صفات محرک رشد گیاهی سودوموناسهای فلورسنت بومی خاکهای ایران، از تعداد 40 خاک ریزوسفری گندم تعداد 25 جدایه سودوموناس فلورسنت جداسازی و صفات محرک رشد گیاهی آنها مورد بررسی قرار گرفت. نتایج این تحقیق نشان داد که کلیه جدایههای مورد مطالعه توانایی تولید اکسین را داشتند. متوسط میزان تولید 44/2 و دامنه آن از 3/1 تا 5/4 میکروگرم در میلیلیتر متغیر بود. همچنین جدایههای مورد مطالعه از توانایی حلکنندگی فسفات نامحلول معدنی برخوردار بودند که این توانایی در بین جدایههای مختلف متفاوت بود. متوسط میزان انحلال فسفر نامحلول 5/287 و دامنه آن از 9/129 تا 1/386 میکروگرم در میلیلیتر متغیر بود. از نظر توانایی جدایهها در استفاده از ACC (1-آمینوسیکوپرویان کربوکسیلات) به عنوان منبع نیتروژن و یا کربنی نیز تفاوتهای زیادی بین باکتریها وجود داشت بطوری که از کل 25 جدایه فقط تعداد 9 جدایه قادر به استفاده از ACC به عنوان منبع نیتروژن و یا کربن بودند. با وجود توانایی تولید سیدروفور توسط همه جدایهها، میزان این توانایی در سویههای مختلف متفاوت بود و در روشCAS-Agar، قطر هاله به کلنی تشکیل شده 74/0 و دامنه آن از 34/0 تا حداکثر 21/1 متغیر بود. توانایی تولید سیدروفور با استفاده از روش CASAD نیز بررسی گردید که از نظر توانایی تولید سیدروفور نتایج قبلی را تأیید کرد ولی میزان تولید آن با یکدیگر تناقض داشت. متوسط میزان سیدروفور تولید شده در این روش 21/0 و دامنه آن از حداقل 072/0 تا حداکثر 459/0 میلیمولار دفروکسامین مسیلات (Deferoxamine mesylate) متغیر بود. همچنین هیچ کدام از باکتریهای مورد مطالعه قادر به تولید آنزیم کیتیناز نبودند. از نظر تولید اسید سالیسیلیک نیز فقط 11 جدایه قادر به تولید آن بودند که متوسط آن 48/2 و دامنه آن از صفر تا 91/10 میکروگرم در میلیلیتر متغیر بود. نتایج مربوط به بررسی باکتریها از نظر توانایی تولید سیانیدهیدروژن نیز نشان داد که باکتریها تواناییهای متفاوتی از نظر تولید سیانیدهیدروژن داشتند که در گروههای با توانایی خیلی زیاد، زیاد، متوسط و کم طبقهبندی شدند.