رابطه نظریه ذهن و ترس از موفقیت با میانجیگری سبکهای تصمیمگیری در معلمان
نویسندگان
1 کاندیدای دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.
2 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکدۀ علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
3 کاندیدای دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.
doi
10.48310/itt.2025.20483.1176چکیده
پیشینه و اهداف: در محیطهای آموزشی، شناخت عوامل روانشناختی مؤثر بر تصمیمگیری معلمان از اهمیت ویژهای برخوردار است. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه نظریه ذهن و ترس از موفقیت با میانجیگری سبکهای تصمیمگیری در معلمان انجام گرفت. روشها: روش پژوهش حاضر، توصیفی از نوع همبستگی با مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه معلمان اداره آموزش و پرورش شهر گرگان در سال 1404 بود که از این میان تعداد 302 نفر به روش نمونهگیری در دسترس به عنوان نمونه وارد پژوهش شدند. ابزار پژوهش شامل آزمون تجدید نظر شده ذهنخوانی از طریق چشمها (بارون-کوهن و همکاران، 2001) و پرسشنامههای ترس از موفقیت (زاکرمن و آلیسون، 1979) و سبکهای تصمیمگیری عمومی (اسکات و بروس، 1995) بود.یافتهها: نتایج نشان داد که ذهنخوانی از طریق سبکهای تصمیمگیری منطقی (13/0- =β)،شهودی (08/0- =β) و وابستگی (22/0 =β) به طور غیرمستقیم بر ترس از موفقیت تأثیر معنادار دارد. همچنین نظریه ذهن با ترس از موفقت و همهی سبکهای تصمیمگیری بجز سبک تصمیمگیری اجتنابی رابطه معناداری دارد. ترس از موفقیت نیز با تمامی سبکهای تصمیمگیری رابطه معناداری دارد. نتیجهگیری: یافتههای این پژوهش نشان میدهد که تقویت تواناییهای نظریه ذهن در معلمان میتواند به کاهش ترس از موفقیت و بهبود سبکهای تصمیمگیری آنان منجر شود. نتایج حاکی از آن است که آموزش مهارتهای شناخت اجتماعی و تصمیمگیری منطقی میتواند به عنوان راهکاری مؤثر در کاهش موانع روانشناختی موفقیت در محیطهای آموزشی مورد استفاده قرار گیرد. این مطالعه بر ضرورت توجه به عوامل شناختی-اجتماعی در برنامهریزیهای آموزشی و توسعه حرفهای معلمان تأکید میکند.