کاوش کیفی نقش هوش مصنوعی در ارتباط با جایگاه معلم از منظر تربیت اسلامی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری فلسفه تعلیم و تربیت، گروه مدیریت و برنامه ریزی آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.

2 دانشیار گروه مدیریت و برنامه ریزی آموزشی ، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران

3 دانشیار، گروه مدیریت و برنامه ریزی آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.

4 دانشیار گروه مدیریت استراتژیک فضای سایبر، دانشگاه عالی دفاع ملی، تهران، ایران

doi
10.48310/itt.2025.20966.1208
چکیده

پژوهش حاضر با هدف واکاوی ارتباط هوش مصنوعی با جایگاه معلم انسانی از منظر تربیت اسلامی انجام شد. این مطالعه کیفی بر پایه روش تحلیلی-مقایسه‌ای استوار بوده و داده‌ها از طریق بررسی منابع اسنادی گردآوری گردید. انتخاب نمونه‌ها با رویکرد کدگذاری هدفمند صورت گرفت و تحلیل داده‌ها با بهره‌گیری از روش‌های تحلیل مفهومی و تحلیل مضمون انجام شد.و در نهایت به مقایسه تطبیقی ویژگی‌های آموزشی و تربیتی معلم در متون اصیل اسلامی با ظرفیت عملیاتی و آموزشی هوش مصنوعی پرداخته شد.نتایج نشان می‌دهند که هوش مصنوعی در حوزه‌های فنی و کمی، نظیر شخصی‌سازی آموزش در مقیاس وسیع، تحلیل داده‌های یادگیری، و ارزیابی‌های خودکار، عملکرد چشمگیری دارد. بااین‌حال، در ابعاد کلیدی تربیتی-اخلاقی معلم، شامل الگو بودن عملی، خودسازی، دلسوزی و هدایت معنوی، هوش مصنوعی فاقد صلاحیت لازم برای جایگزینی کامل است. این محدودیت‌ها ناشی از فقدان هویت انسانی، روح، فطرت، و ناتوانی در تولید حکمت بر پایه ایمان است.بنابراین، پژوهش نتیجه می‌گیرد که هوش مصنوعی نمی‌تواند به‌طور کامل جایگزین معلم انسانی در تربیت اسلامی شود؛ بلکه می‌تواند نقشی مکمل، پشتیبان و دستیار در امور آموزشی و فنی ایفا کند. این کاربرد باید با اصول تربیت اسلامی همسو باشد و تحت نظارت مستمر نهادهای مربوطه قرار گیرد تا از تضاد با اهداف تربیتی و ارزشی جلوگیری شود. این رویکرد به همکاری هوش مصنوعی و معلم انسانی برای ارتقای فرآیندهای آموزشی توصیه می‌شود، به‌نحوی‌که نقش حیاتی معلم در پرورش جامع اخلاقی و معنوی دانش‌آموزان حفظ گردد.