نمادهای طبیعی در سروده های پایداری معین بسیسو

نویسندگان

1 عضو هیأت علمی دانشگاه الزهرا(س)

2 فارغ التحصیل ارشد

doi
10.22103/jrl.2018.2126
چکیده

یکی از برجسته‌ترین شگردهای هنری در شعر پایداری، نمادگرایی است. شاعر برای بازتاب حقایق در سایۀ استفاده از واژگان نمادین اشعار خود را از حالت تک‌معنایی به‌سوی چندمعنایی سوق می‌دهد و زمینۀ خوانش‌های متفاوت از متن و تأمّل در معنا و مفهوم شعری را ایجاد می‌کند. معین بسیسو از جملۀ شاعرانی است که اندیشه‌های پایداری در سروده‌هایش دامنۀ فراگیری داشته و با استفادۀ هنرمندانه از نمادهای طبیعی توانسته‌است به ترویج فرهنگ ظلم‌ستیزی بپردازد و نقش مهمّی در بیداری و جهاد ملّت مظلوم فلسطین ایفا کند. مقالۀ حاضر با روش توصیفی- تحلیلی به واکاوی نمونه‌هایی از نمادهای طبیعی در سروده‌های پایداری معین بسیسو می‌پردازد و با تبیین دلالت‌های معنایی آن‌ها، از میزان ابتکار شاعر در نمادپردازی پرده برمی‌دارد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که در شعر بسیسو نمادهای برگرفته از طبیعت از جمله باد، خورشید، کبوتر و مانند آن بیانگر مؤلّفه‌های پایداری نظیر استعمارستیزی، قهرمان‌پروری و امید به فردایی روشن برای سرزمین فلسطین اشغالی است.