بررسی تحلیلی طیف رویکردها و روشهای برقراری ارتباط و آموزش دانشآموزان با آسیب شنوایی
نویسندگان
1 روان شناسی و آموزش کودکان استثنایی دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی دانشگاه اصفهان اصفهان ایران
2 گروه روان شناسی و آموزش افراد با نیاز خاص، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.48310/itt.2025.18187.1062چکیده
پیشینه و اهداف: مقاله حاضر با هدف بررسی طیف رویکردهای ارتباطی معلمان و دانش آموزان با آسیب شنوایی انجام شد. روشها: به این منظور، مقاله های منتشرشده به زبان انگلیسی و فارسی در پایگاه های اطلاعاتی Scholar Google، Science Direct، Elsevier، EBSCO و Springer برای مقاله های انگلیسی و در پایگاه های اطلاعاتی ISC ، SIDو IranDoc برای مقاله های فارسی به کار گرفته شدند و به روش پدیدار شناسی انجام گرفت. یافتهها: نتایج نشان داد که رویکردهای ارتباطی مبتنی بر تقویت مهارتهای زبانی و اجتماعی، با تأثیر مثبت بر کیفیت یادگیری و تعاملات اجتماعی دانشآموزان با آسیب شنوایی همراه است. علاوه بر این، رویکردهای تخصصی مانند استفاده از زبان اشاره و تکنولوژیهای نوین، نقش مهمی در بهبود تعاملات روزمره این دانشآموزان دارند. همچنین، این رویکردها به تقویت اعتماد به نفس و خودکارآمدی دانشآموزان در فرآیند یادگیری و توسعه مهارتهای ارتباطی آنها کمک میکنند. به طور کلی، این پژوهش نشان داد که انتخاب رویکرد مناسب باید بر اساس نیازهای خاص دانشآموزان و ویژگیهای فردی آنها انجام گیرد. پیشنهاد میشود که متخصصان آموزش و پرورش با در نظر گرفتن ویژگیهای جمعیتشناختی و نیازهای آموزشی هر دانشآموز، از ترکیب مناسبی از این رویکرد ها بهرهبرداری کنند. این مداخلات به ویژه برای دانشآموزانی که نیاز به حمایت ویژه در مهارتهای ارتباطی و زبانی دارند، ضروری است. نتیجهگیری: این پژوهش میتواند به عنوان مبنای علمی برای طراحی و توسعه برنامههای آموزشی و درمانی برای دانشآموزان با آسیب شنوایی و همچنین بهبود تعاملات اجتماعی و ارتباطی آنان با اطرافیان مورد استفاده قرار گیرد.