تحلیل انتقادی نقد دنیل یاکاوون بر پدیدارشناسی فیلم مرلوپونتی

نویسندگان

1 استاد گروه پژوهش هنر، دانشکده هنرهای کارآفرینی،دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران.

2 دانشجوی دکتری پژوهش هنر، گروه پژوهش هنر،دانشکده هنرهای کارآفرینی،دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران.

doi
10.22059/jfadram.2025.388921.616011
چکیده

مطالعه پیش‌رو به‌منظور سنجش نقد دنیل یاکاوون بر نظریه فیلم مرلوپونتی انجام شده است. این پژوهش ماهیت کیفی دارد و به‌منظور دستیابی به هدف پژوهش از روش پژوهش تحلیل فلسفی استفاده شده است. در این‌روش با ارجاع به مبانی فلسفیِ یک فیلسوف و شرح‌های مرتبط با آن مقاله‌ای که به‌عنوان مورد مطالعاتی انتخاب شده است ارزیابی می‌شود. در میان انواع نظریه‌های پدیدارشناسانه فیلم به نظریه فیلم مرلوپونتی کمتر پرداخته شده است درحالی‌که ویژگی‌های متمایز نظریه فیلم مرلوپونتی شایان مطالعه دقیق‌تر است. دنیل یاکاوون به‌عنوان تئوریسین‌ در زمینه فلسفه فیلم چهار نقد اساسی درباره نظریه فیلم مرلوپونتی مطرح می‌کند که از جمله آن‌ها می‌توان به عدم توجه کافی مرلوپونتی به عناصر تکنیکی مانند میزانسن و برداشت ناقص این فیلسوف از مفهوم بدن اشاره کرد. یاکاوون استدلال می‌کند که سینما می‌تواند تجربه‌هایی فراتر از زیست انسانی ارائه دهد و نقش تکنیک در خلق معانی چندلایه اهمیت دارد. این پژوهش در تلاش است تا نقد یاکاوون را مورد ارزیابی قرار دهد و با ورود به حوزه فرانقد بار دیگر لزوم بازگشت به نظریه فیلم مرلوپونتی را یادآور شود. نتایج پژوهش نشان می‌دهد مقصود مرلوپونتی از نقش بدن در ادراک با ادعای یاکاوون در تضاد است. هم‌چنین برای مرلوپونتی برخلاف ادعای یاکاوون آنچه در درجه اول اهمیت دارد اصل زمان‌مندی است نه بدن‌مندی.